22. I już. Wigilia

Wystarczyło kilka dni, trochę mrozu i grudzień zaczął przypominać samego siebie. Co prawda szkolne tereny nie wyglądały jak wyciągnięte ze świątecznej kartki, ale zrobiło się wystarczająco zimowo, żeby wszyscy chętniej zaczęli spędzać czas na zewnątrz. Śnieg zadomowił się nie tylko na błoniach i dachach, ale oblepił także okna, ściany szklarni i szare, bezlistne drzewa. Spacery po Zakazanym Lesie nie były już takie proste — zwłaszcza w czarnej szacie Hogwartu  — ponieważ wszystko opanowała biel. Biały park, białe niebo, białe jezioro z maleńkim stateczkiem na zamarzniętej tafli. Aż piekły od tego oczy, choć podejrzewałam, że przeszywające powiewy na odkrytych błoniach również mogły mieć z tym coś wspólnego. 

Tymczasem wnętrze zamku aż kipiało od świątecznych ozdób, jak gdyby nauczyciele w porozumieniu ze skrzatami domowymi zapragnęli sprzeciwić się tej wszechobecnej bieli za drzwiami. Musiałam przyznać, że Flitwick w tym roku przeszedł samego siebie. Sople, którymi przyozdobił kamienne tralki, balustrady i kolumny, migotały urokliwie w świetle lamp i maleńkich świeczek o zapachu jabłek w cynamonie. Nudne ściany rozbłysły zielenią, czerwienią i złotem wspaniałych wieńców i girland, każdy cokolik, kredens czy samotna szafeczka została przystrojona garścią świątecznych bibelotów, a dwanaście gigantycznych choinek stanęło w Wielkiej Sali dwa tygodnie wcześniej niż zwykle, budząc w moim sercu słodko-gorzkie uczucia. 

Uwielbiałam Boże Narodzenie. Kochałam wszystkie święta — począwszy od Zaduszek, przez Wigilię, skończywszy na Wielkanocy — chociaż nie wierzyłam ani w Mikołaja, ani w Jezusa, ani w tabuny innych błogosławionych na chmurce. Dla mnie zawsze były to uroczystości rodzinne i cierpiałam na myśl, że w tym roku nie spędzę ich w Oreżnowie. Serce rwało mi się do domu z każdą grudniową sową od rodziców, z każdym wyobrażeniem wypieków mamy, wspólnego śpiewania, lepienia bałwanów i siedzenia po nocach w salonie. Widok tych wszystkich wspaniałych dekoracji w pierwszej chwili ucieszył oczy, ale bardzo szybko spowszedniał, bo chociaż nasze tandetne, stare ozdoby nie równały się z przepięknymi żywymi sowami, gigantycznymi czerwonymi lizakami i złotymi bombkami w szkole, z tymi nie wiązały się żadne wspomnienia. Jednocześnie sama uległam gwiazdkowej gorączce i bardzo chciałam wziąć udział w tym międzynarodowym Bożym Narodzeniu, a listy od mamy i taty zachęcające do dobrej zabawy ostatecznie zdjęły mi z barków ciężar poczucia winy. 

No i bal. 

W chwili, kiedy już wsiąknęłam w ten szkolny tryb, perspektywa wielkiej imprezy kręciła mnie dużo bardziej niż podczas sierpniowych zakupów na Pokątnej. Im bliżej Bożego Narodzenia, tym częściej na korytarzach dawało się odczuć dziwną mieszankę podekscytowania i nerwowości. Krążyły też coraz dziwniejsze plotki dotyczące rzekomych atrakcji, ale jednak Fatalne Jędze czy osiemset beczek miodu zamówionego przez Dumbledore’a nie robiły takiego wrażenia jak konieczność zdobycia partnera na bal. 

Cieszyłam się, że ten jeden kłopot kompletnie mnie nie dotyczył. Gdy tylko na tablicy ogłoszeń pojawiła się pierwsza wzmianka o eleganckiej imprezie i wyjściowych szatach, od razu umówiłam się z Victorem i teraz — spokojni i rozluźnieni — mogliśmy z królewską wyższością obserwować zmagania innych. 

— Zgadnij, z kim idzie Neville — mruknął Vipi w drodze na obiad, starając się nie wyglądać na zbyt rozbawionego. — Z Ginny. 

— Z Ginny Weasley? 

— Ano. Dam sobie rękę uciąć, że zgodziła się tylko dlatego, że jest w trzeciej klasie. 

— Peut-être, ale Neville jest miły, a wyobrażasz sobie iść z takim Malfoyem? Zgadnij, z kim on idzie. 

— Z Pansy Parkinson? — zapytał, a kiedy przytaknęłam, dodał: — Żadna niespodzianka. Ciekaw jestem, jak… 

Nie dowiedziałam się już, co jak, ponieważ dokładnie po drugiej stronie sali wejściowej u stóp schodów zrobiło się jakieś zamieszanie, wybuchły pojedyncze śmiechy i ktoś krzyknął. Stanęłam na palcach, ale nie musiałam się rozglądać, bo prawie w tej samej chwili rozpoznałam z tłumu głos Rona. Bardzo dziwnie oszalały, rozpaczliwy głos. 

— Fleur! Fleur, pójdziesz ze mną na bal? 

Oboje z Victorem stanęliśmy jak wryci, widząc między uczniami mizdrzącego się Gryfona. Poczułam zażenowanie na sam widok, ale tamten — zupełnie ignorując narastające szepty i chichoty — nie przestawał się nakręcać. 

— Fleur, czy zrobisz mi ten zaszczyt i wybierzesz się ze mną na bal? 

Twarz miał groteskowo wykrzywioną — jakby grał w jakimś słabym, głupkowatym przedstawieniu. A Delacour, która stała z Cedrikiem Diggorym prawie u wejścia do piwnicy, odwróciła się zniesmaczona i obrzuciła Rona tak zimnym, pogardliwym spojrzeniem, że wszystkie włosy na karku stanęły mi dęba. Cała sympatia, jaką do tej pory we mnie wzbudzała, prysła z tą jedną milczącą szpilą, która poszybowała w kierunku Weasleya i przeszyła go na wskroś. 

I chyba musiało być coś prawdziwego w tym porównaniu, ponieważ w tym samym momencie chłopak zastygł jak lodowa rzeźba i zamilkł. Wszyscy na moment zamarliśmy, atmosfera zrobiła się piekielnie niezręczna, aż Gryfon rzucił się pędem schodami na górę — prawdopodobnie w kierunku Wieży Gryffindoru. 

Przedstawienie się skończyło i wszyscy zaczęli się rozchodzić — część do swoich spraw, część do Wielkiej Sali na obiad. Obracając się bez przerwy za Fleur, nie mogłam uwierzyć, że po czymś takim potrafiła przejść ot tak do porządku dziennego. 

Dla niej to pewnie nie pierwszyzna, odezwał się z tyłu głowy cichy głosik. 

— Cieszę się, że mnie to nie spotka — odezwał się Victor, strzepując sobie teatralnie szatę na piersiach. 

— No nie wiem, nie wiem… 

Zrobił zdziwioną minę i parsknął śmiechem. 

— A co, rzucisz mnie? Własnego brata? Nie masz serca… 

— Nie, po prostu to nie wyglądało normalnie. To znaczy, normalnie jak na Rona — odparłam i zniżyłam lekko głos, kiedy przekroczyliśmy próg zatłoczonej komnaty. Przy stołach wciąż ślęczało mnóstwo osób. — To mi wyglądało na skutek Confundusa albo innego zaklęcia. 

— Tia, skutek zaklęcia pomieszania zmysłów pod wpływem ekstra laski. 

— Żeby nie było, że cię nie ostrzegałam — mruknęłam. Widząc zupełnie pustą część przy stole Ślizgonów, gdzie zwykle siedziała drużyna i nasza klasa, postanowiłam zjeść dzisiaj z Gryfonami, tym bardziej, że właśnie tam były największe luki. — Dużo u was zostaje? 

— Prawie wszyscy od czwartej klasy w górę. I dużo dzieciaków, nawet tych, których nikt nie zaprosił. Pewnie czekają do ostatniej chwili. Może nawet Crabbe’owi i Goyle’owi uda się kogoś wyrwać. Na przykład taką Zytę Bryll. 

— Biedna dziewczyna. Już bym wolała pójść z Filchem. Dzisiaj do mnie dotarło, że to będą nasze pierwsze święta poza domem, tu vois? Dziwne uczucie. 

Zajęliśmy puste miejsca gdzieś w połowie stołu między grupą niezainteresowanych pierwszaków i jeszcze bardziej obojętnych siódmoklasistów, a Victor zrobił nagle taką minę, jakby i na niego spłynęło boskie oświecenie. 

— Zapomniałem ci powiedzieć! — wykrzyknął i zgarnął sobie na talerz ostatni kawałek zapiekanki z wołowiną i lekko zastygniętym serem. — Rodzice zaprosili na święta babcię Darli, żeby nie musiała spędzać ich sama. 

— Ojej, to słodkie! — jęknęłam. 

Poczułam się jeszcze dziwniej, kiedy zdałam sobie sprawę, że ukłucie, jakie zwykle następowało, kiedy ktoś wspominał o Darli, nie było już takie mocne. 

Przystąpiliśmy do zwykłej w tej części miesiąca dyskusji na temat prezentów. Najchętniej porozmawiałabym na ten temat z Livią — mistrzynią wyszukiwania promocji — ale wciąż się do nas nie odzywała, poza tym miałam przeczucie, że temat złota nadal mógł być dla niej drażliwy. Zwłaszcza poruszany przeze mnie. 

Każdy powoli zaczynał żyć świętami i nawet na lekcjach dało się wyczuć wszechogarniający luz. Nie dotyczyło to oczywiście klasy Snape’a, który zachowywał się tak, jak gdyby Boże Narodzenie wymyślił ktoś, kto chciał mu wyjątkowo paskudnie zaszkodzić. Natomiast Binns chyba nie zdawał sobie sprawy, że w szkole miało odbyć się coś tak prozaicznego jak Gwiazdka, bo jego grudniowe wykłady nie różniły się niczym od pozostałych. 

No i McGonagall. Zaczęłam odnosić wrażenie, że przez ostatnie tygodnie widywałam ją częściej niż Gryfoni. Teraz domagała się prób codziennie przed kolacją i choć rozumiałam, że chciała zrobić na delegacjach duże wrażenie, czułam, że wynikało to wyłącznie z obaw. Byłam doskonale przygotowana do wigilijnego występu. 

Został tydzień do balu i teraz każdy mówił prawie tylko i wyłącznie o tym. Podczas porannej i wieczornej poczty sowy prawie nie wyrabiały z dostarczaniem paczek, a w salonie Ślizgonów pierwszy raz zaroiło się od kolorowych części garderoby, butów, tiar i fantazyjnych ozdób do włosów pokazywanych sobie nawzajem przez uczennice. Przypuszczałam, że w pozostałych trzech domach wyglądało to podobnie. Razem z Victorem, Arielką, Heleną i Lisą nadstawialiśmy uszu i podczas każdej długiej przerwy wymienialiśmy się plotkami na temat tego, kto umówił się z kim, kto komu odmówił i ile wydał na szatę wyjściową. Wszystkich najbardziej interesowała tożsamość partnerek Wiktora Kruma i Harry’ego Pottera, a kiedy się okazało, że Fleur Delacour zaprosiła Rogera Daviesa, w wielu męskich dormitoriach zapanowała żałoba. Podobnie wydarzyło się w dormitoriach dziewcząt, gdy po szkole rozniosły się wieści o Cho Chang i Cedriku Diggorym, którzy PODOBNO nie tylko zamierzali pójść wspólnie na bal, ale i PODOBNO zaczęli ze sobą chodzić. 

Nie czytałam Czarownicy, ale wprost marzyłam o szkolnej gazetce plotkarskiej. 

Wracając z jednej z ostatnich prób, pierwszy raz od wielu tygodni pragnęłam wyrwać się z przedświątecznego chaosu i zakopać się pod kocem w pustej sypialni. Spodziewałam się, że — może poza Glorią — nikogo tam nie zastanę, ponieważ większość wybierała się grupkami na kolację, dlatego zdziwiłam się na widok Malfoya samotnie przecinającego loch. Draco przemknął tuż obok mnie z szybkością wampira na amfetaminie, ale burza, jaka temu towarzyszyła, wydała się zaskakująca.

Nawet jak na Malfoya, tym bardziej że Malfoy nigdy nie szwendał się samotnie. 

Nigdy. 

Odprowadziwszy go wzrokiem do wyjścia, sama dostałam się najpierw do prawie pustego salonu, a potem na korytarz prowadzący do sypialni dziewcząt, gdzie doszedł mnie dźwięk głośnego, bardzo brzydkiego szlochu. Przystanęłam na moment, nasłuchując. 

Tak, zdecydowanie dochodził zza drzwi opatrzonych tabliczką z napisem czwarty rok. 

Zastałam Sapphire na podłodze przy własnym łóżku — z głową ukrytą w ramionach i zanoszącą się tak rozpaczliwym płaczem, że natychmiast połączyłam kropki. Podobnie jak wtedy, kiedy wpadła wściekła do dormitorium, w pierwszej chwili nie miałam pojęcia, jak się zachować, a i sama Ślizgonka zdawała się nie zauważać mojej obecności. Przemknęło mi przez myśl, żeby się wycofać, ale przed oczami znów stanął mi Malfoy — wzburzony i z tą jego paskudnie wykrzywioną gębą — i mnie samą ogarnęła wściekłość. Ruszyłam śmiało przez pokój i uklękłam przy przyjaciółce, kładąc jej delikatnie rękę na plecach. 

— Co się stało? — zapytałam łagodnie, ale gdy strzepnęła wściekle moją dłoń, dodałam ostrzej: — Nawet nie mów, żebym się nie interesowała, bo i tak będę. I nie uwierzę, że takie ryczenie jest bez powodu. 

Powoli i dramatycznie uniosła głowę, prezentując zalane łzami oblicze. W oczach płonęła czysta rozpacz. Czarna kredka i tusz spływały po policzkach, gromadząc się w głębokich bruzdach przy nosie, pod podbródkiem i w drobnych zmarszczkach na obu powiekach, podkład starł się w niektórych miejscach, ukazując czerwone czoło, a zwykle błyszczące, idealnie wyprostowane włosy wyglądały tak, jakby Sapphire dopiero co skończyła się za nie targać.

— Idź sobie! — wykrzyknęła błagalnie. — Dlaczego mnie dręczysz?! 

— Ja cię dręczę…? 

— Tak! Po prostu… zostaw… mnie… w spokoju…! — wrzasnęła, waląc po każdym słowie zaciśniętymi pięściami w swoje kolana. 

Nie mogłam na to patrzeć. Chwyciłam ją z całej siły za ramiona i przyparłam do boku łóżka, a ona, choć była dużo bardziej postawna ode mnie, nie zaczęła się szarpać. Nawet nie próbowała. Zastygła na moment, dysząc ciężko, a ja widziałam, jak sekunda po sekundzie twarz robiła się coraz bardziej czerwona i napięta. Zmarszczki w kącikach oczu pogłębiły się i Sapphire pękła. Zaszlochała raz jeszcze, ale tym razem bez złości, ciało nagle sflaczało, a ona sama załkała: 

— Miałaś rację! Tak, miałaś rację! Jesteś teraz zadowolona? 

W tamtej chwili poczułam się tak, jakby kafel uderzył mnie dokładnie w tył głowy. 

— Jak to…? 

— Z Malfoyem wszystko skończone! Nie idziemy razem na żaden bal! 

Brwi zadrgały jej szybko, a buzię wykrzywił bolesny grymas, jak gdyby wypowiedzenie tych słów jeszcze raz ją ugodziło. Postanowiłam zepchnąć na moment te wszystkie plotki o Pansy i Draconie oraz to, czego domyślałam się od początku semestru. 

— Eee… a kiedy było zaczęte? — zapytałam ostrożnie. 

— No i widzisz! — znów krzyknęła, ale teraz w tym koktajlu emocji dominowała frustracja. — Mam już dość! Mam serdecznie dość proszenia o to, żeby był wobec mnie fair i przestał się mnie wstydzić. Kiedy jesteśmy sami, jest inaczej, świetnie, jest… jest romantycznie i… i zawsze się stara, ale przy kolegach jestem już tylko kumpelą! Na początku to było fajne, takie… takie ekscytujące i w ogóle, ale zaczęło się robić męczące, a on… pokłóciliśmy się, a on teraz idzie z Parkinson i… i powiedział, że skoro go olałam, to on… on nie będzie uleg-gał manipu-manipulacji… 

Zaczęła się jąkać i ostatecznie urwała, bo dostała gwałtownego ataku czkawki. Korzystając z tego, że Sapphire się uspokoiła, uznałam, że mogłam ją bezpiecznie puścić i przywołałam ze swojego zapasu butelkę soku dyniowego. 

— Chodzicie ze sobą? — zapytałam. 

Przełknęła z trudem olbrzymi haust napoju i zakrztusiła się. 

— On nie mo… nie może się zdecydować. 

Pochyliła głowę i łzy znów zaczęły płynąć, robiąc jeszcze większy bałagan w jej i tak zrujnowanym makijażu. W połowie wściekła, w połowie dotknięta, chwyciłam jej policzki w obie dłonie i zmusiłam, by na mnie spojrzała. Teraz zamiast gorącej furii w przekrwionych oczach błyszczała jedynie pusta rezygnacja. 

— Malfoy to dupek i dzieciak — powiedziałam stanowczo i zaczęłam wycierać rękawem czarne zacieki na policzkach. — A ty zasługujesz na kogoś, kto nie będzie cię zwodził, bo jesteś piękna, mądra i taka tchórzliwa fretka nie jest ci do niczego potrzebna. 

Parsknęła śmiechem, ale bardzo szybko znów posmutniała. 

— Tylko że… nie mam żadnej pary, a do balu został tydzień — powiedziała wilgotnym głosem. — On pójdzie sobie z Parkinson, a ja będę podpierać ściany. 

         Stęknęła na samo wyobrażenie tej sytuacji, ale nie pozwoliłam jej się rozkręcić.

— Już o to się nie martw, założę się, że chłopaki ustawią się do ciebie w kolejce.

 

*

 

Pewność, z jaką to obwieściłam, okazała się niewypałem. Owszem, na początku grudnia kilku chłopców zaprosiło Sapphire na bal, ale ona wszystkich sukcesywnie spławiała i nawet jeśli Nott, Miles Bletchley czy Graham wciąż mieli ochotę z nią pójść, teraz było już za późno, bo wszyscy chłopcy, którzy nie przypominali Crabbe’a i Goyle’a, od dawna mieli partnerki. 

Temat był trudniejszy, niż się spodziewałam, bo nie chodziło o znalezienie jakiegokolwiek chłopaka, ale o takiego, na widok którego Malfoyowi wypadłyby te tlenione kudły. 

A czas uciekał. Parkinson puszyła się w dormitorium bardziej niż zwykle, Sapphire coraz bardziej gasła, chyba pogodziwszy się ze swoim losem „podpieraczki ścian”. W desperacji wpadłam na pomysł, żeby poprosić Victora, ale w oczach Dracona nie był partią godną jego zazdrości. I stałoby się oczywiste, że Sapphire poszła z moim bratem, ponieważ nikt inny nie chciał z nią pójść. 

Dlatego na trzy dni przed Wigilią — zasięgnąwszy języka wśród niektórych chórzystów — zaraz po śniadaniu ruszyłam na poszukiwanie Blaise’a Zabiniego. Zdziwiło mnie, że jako jeden z niewielu nie miał jeszcze partnerki, zwłaszcza że wszystkie dziewczyny, jakimi mógłby być zainteresowany posiadacz idealnie białych, równych zębów, pięknego czoła, wysokich kości policzkowych, mięsistych ust i czekoladowych, nieco skośnych oczu, były już od dawna zajęte. I to nie przez niego.

Znalazłam go na zaśnieżonym boisku, jak latał samotnie, wprawiwszy w ruch trzy piłki. Przez chwilę obserwowałam Ślizgona z ziemi i musiałam przyznać, że był dobry. Znacznie lepszy od Malfoya. Miał dużo naturalnego wdzięku i lekkości, które zachowywał nawet przy wietrze hulającym między wieżami i bramkami. Zręcznie unikał tłuczków, które — nie mając na oku żadnych innych celów — ścigały go zapamiętale, a zaczarowany kafel, który miał chyba przed nim uciekać, raz po raz zostawał pochwycony i przerzucony przez jedną ze złotych obręczy. Mimo nieco obojętnej, zimnej powłoki, chłopak miał w sobie dużo ciepła — znacznie więcej od swojego prawie najlepszego kumpla, wydawał się też wyraźnie dojrzalszy, prawie wycofany. 

Tak, Blaise Zabini doskonale nadawał się na partnera dla mojej przyjaciółki. 

Bardzo szybko mnie zauważył. Pomachał mi, a ja zrobiłam w odpowiedzi to samo, ale wylądował dopiero kilka minut później. Przyglądałam mu się, jak szedł powoli ze swoim Nimbusem 2001 nonszalancko zarzuconym na ramię, schowana pod wiatą, z której zwykle sędziowała pani Hooch. Miał nawet o wiele bardziej dostojny krok. Nie potrafiłam zrozumieć, jakim cudem do tej pory tego nie zauważyłam.

— Dobry jesteś. Startujesz w przyszłym roku do drużyny? — zagaiłam, wsuwając ręce głęboko do kieszeni. 

Zabini wydął usta i potrząsnął głową. Wyglądał teraz na jeszcze bardziej zblazowanego niż zwykle, ale gdy odpowiedział, głos miał zupełnie zwyczajny: 

— Nie, nie nadaję się do gier zespołowych. A ty? 

— Nie wiem. Chciałabym. — Przyśpieszyłam nieco kroku, chcąc do niego dołączyć, a on, o dziwo, zatrzymał się, by na mnie zaczekać. — Pochopnie ze wszystkiego zrezygnowałam, ale trudno. Stało się. Je ne peux changer le passé. 

— W takim razie trzymam kciuki. 

— Dzięki — odparłam. Prawdopodobnie prowadzilibyśmy tę lekko niezręczną gadkę o quidditchu do samego zamku, ale nie zamierzałam Blaise’owi mydlić oczu. Był na to za bystry. — Nadal nie masz nikogo na bal? 

Choć patrzyłam przed siebie na zawalony śniegiem park, kątem oka zauważyłam, jak Zabini na mnie spojrzał. Uśmiechnął się kącikiem ust — złośliwie i czarująco, jak to Zabini, a w policzkach zrobiły mu się dwa dołeczki. Całkiem urocze dołeczki. 

— Niezbyt taktowne pytanie. Nawet jak na ciebie. 

— Zgadza się. 

Czując na sobie jego wzrok, i ja na niego spojrzałam. Taksowaliśmy się w ten sposób przez dłuższą chwilę, coraz bardziej zwalniając kroku, aż w końcu zatrzymaliśmy się gdzieś na zupełnie zaśnieżonej ścieżce prowadzącej do cieplarni. Skakał wzrokiem od jednego mojego oka do drugiego, jakby chciał coś z nich wyczytać albo przewiercić się przez jedno z nich do wnętrza czaszki, ale nic z tego nie wyszło i chłopak parsknął cicho. 

— Nie, wciąż nikogo nie mam. 

Choć byłam tego prawie pewna, ulżyło mi. 

— Excellent! W takim razie pójdziesz z Sapphire — oznajmiłam z szerokim uśmiechem. 

Zrobił zdziwioną minę, ale zdumienie nie objęło oczu, które wciąż płonęły tym samym gorącym zaciekawieniem, jak zawsze, kiedy rozmowa go wciągała. 

— A Sapphire nie idzie przypadkiem z Malfoyem? — zapytał i tym razem to ja się skrzywiłam, więc znów zarechotał i dodał: — Załóżmy, że się zgodzę. Co z tego będę miał? 

Uśmiechnęłam się do niego tak słodko, jak tylko potrafiłam, jednocześnie patrząc na niego w sposób, jaki opanowałam dzięki niezliczonej ilości godzin spędzonych z McGonagall. Chwyciłam śmiało jego rękę — zaskakująco miękką i ciepłą — i mocno ścisnęłam. 

— Cudowne towarzystwo zabawnej i najlepiej ubranej dziewczyny z klasy — odpowiedziałam równie czule. 

Ani przez chwilę nie zwątpiłam w swój plan, choć i tak serce eksplodowało mi radością, kiedy Blaise kiwnął głową. Nie wyglądał na ani trochę zastraszonego czy niezadowolonego, nawet uśmiechał się leciutko, kiedy zmarznięci i z butami pełnymi wody wracaliśmy do szkoły. Blaise bardzo lubił Sapphire, zresztą nie był jedyny, ponieważ jej nie dało się nie lubić — może przez kontrast między jej estetyką i temperamentem, a może dlatego, że po prostu nie nadymała się poza własnym towarzystwem jak większość Ślizgonek, które znałam. 

Nie musiałam uprzedzać Zabiniego, by ta rozmowa została między nami. Poznaliśmy się jeszcze przed Hogwartem w domu Kilerów i przez te lata znajomości utwierdził mnie w przekonaniu, że był jednym z najbardziej dyskretnych, lojalnych chłopaków w jego wieku. 

I faktycznie. 

W przeddzień Wigilii podczas zaciętej wojny na śnieżki, którą urządziliśmy sobie nad jeziorem z Seamusem, Deanem i Vipim przybiegła do nas Sapphire — mocno zaróżowiona, w byle jak zapiętym płaszczu i tak rozpromieniona, że już wiedziałam, o co chodziło. Zachowałam jednak kamienną twarz, udając całkowicie pochłoniętą obrzucaniem chłopaków białymi kulkami, dopóki Ślizgonka sama nie wyciągnęła mnie z pola bitwy. 

— Blaise zaprosił mnie na bal — wypaliła na wydechu, chwytając mnie gorączkowo za ręce. Oczy jej pałały. — Sophie, tylko powiedz prawdę. Nie prosiłaś go o to? 

Szczęście najlepszej przyjaciółki czy jej kolejny płacz, wstyd i olbrzymie rozczarowanie? Wybór był prosty. Nawet brew mi nie drgnęła, kiedy zaprzeczałam — szeroko uśmiechnięta i bez jednego ukłucia wyrzutów sumienia. Odeszłyśmy na bok, żeby żaden z Gryfonów nie podsłuchał (Victor już zapewne strzygł uszami jak królik), bo Sapphire prawie wychodziła z siebie, żeby o wszystkim opowiedzieć. 

— Ale naprawdę go nie prosiłaś? 

— No co ty, mam co robić w życiu — odparłam z nonszalancją, wzruszając ramionami. — Ja tylko rozpuściłam plotkę, że jesteś wolna. Mówiłam, że wszystko się poukła… 

W tym samym momencie potwornie mocno zbita śnieżka świsnęła tuż obok jej ramienia i ugodziła mnie prosto w policzek. Zapiekło, ale powstrzymałam się przed złapaniem się za bolesne miejsce, uśmiechnęłam się tylko mściwie i obejrzałam w poszukiwaniu Deana. Ryczał ze śmiechu, pochylony do przodu i oparty rękami o własne kolana. Nic nie mówiąc, lewitowałam gigantyczną kopę śniegu i zwaliłam ją prosto na Thomasa — tak, że utonął pod białą górą wielkości Hagrida. Po błoniach poniosły się cztery kolejne śmiechy — Seamusa, Vipiego i Lavender z Parvati, które obserwowały tę bitwę spod wielkiego dębu. 

— Ale że Blaise… — wyszeptała Sapphire, odciągając mnie jeszcze trochę za ramię. — Myślałam, że on już kogoś ma, tylko trzyma to w tajemnicy jak zawsze. Wiesz, jaki on jest… A tu jak gdyby nigdy nic podchodzi do mnie zaraz po obiedzie i pyta, czy się przejdziemy. Podobno czekał do ostatniego momentu, bo myślał, że zejdę się z Draconem. Zgodziłam się, a on… — Urwała i jeszcze mocniej się zarumieniła. — A on dał mi różę. Wyczarował ją ot tak, z powietrza! 

— Ooo, naprawdę? — jęknęłam szczerze rozczulona. — Gdzie ją masz? 

Spostrzegłam w jej oczach cień dawnej hardości i błysk złośliwego uśmieszku w kącikach ust. 

— W dormitorium. Parkinson już urządziła sobie spa w naszym pokoju. I chyba Malfoy nas widział, jak rozmawialiśmy… ale to dobrze, niech nie myśli, że usycham za nim z tęsknoty czy coś… Niech sobie idzie z mopsicą, jeżeli chce. Jakoś nie widziałam kwiatka na jej szafce nocnej. — Ten fakt widocznie jeszcze bardziej poprawił jej humor, bo zachichotała w sposób, jakiego u niej jeszcze nigdy nie słyszałam. — Blaise zapytał, w jakim kolorze będę miała szatę, bo chciałby sobie transmutować poszetkę, żeby pasowała. Wyobrażasz sobie? Sophie, dlaczego ty idziesz na bal z Victorem? Nie wolałabyś iść z kimś, kto ci się podoba? 

Machnęłam ręką, czując, że i moje policzki nabrały kolorów. Z jakiegoś powodu uciekłam wzrokiem od oczu Sapphire — zdecydowanie zbyt przenikliwych. 

— Wolałabym, ale nikt aż na tyle mi się nie podoba — mruknęłam. — Zresztą i tak cały czas będziemy tańczyć razem, nie ma sensu zawracać komuś innemu głowy. 

Nie zagadywała mnie więcej, ale nie chciała też przyłączyć się do bitwy. W zamian za to przysiadła na chwilę obok Lavender i Parvati, ale i one bardzo szybko wróciły do zamku, kiedy zaczęło robić się ciemno. 

Oczywiście to nie było tak, że nie istniała osoba, z którą naprawdę chciałabym pójść na bal, ale pewnie nie zostałoby dobrze przyjęte, gdybym w Boże Narodzenie zjawiła się w Wielkiej Sali z kimś, kogo od lat uznawano za zmarłego. Poza tym i tak nic by z tego nie wyszło, ponieważ ten ktoś był wielce odpowiedzialny i rozsądny — zawsze, nawet wtedy, a może WŁAŚNIE WTEDY, kiedy w grę wchodziła dobra zabawa. 

Wojna zakończyła się bliżej nieokreślonym wynikiem, ponieważ wszyscy byliśmy już tak zziajani i przemoczeni, że dawno przestaliśmy liczyć, kto trafił kogo i z jakim skutkiem. Zamiast do dormitorium prosto pod gorący prysznic pobiegłam od razu do gabinetu nauczyciela obrony przed czarną magią, zahaczywszy tylko na moment o sypialnię Ślizgonek, gdzie ukryłam jedyny prezent, którego jeszcze nie wysłałam. Czekając pod drzwiami na charakterystyczny stukot drewnianej nogi, czułam w żołądku rosnący pęcherzyk ekscytacji pomieszanej z obawą znajomą z Oreżnowa, kiedy nadchodził czas, żeby przyznać się mamie do tego, że zrobiło się coś głupiego i teraz nie potrafiło się tego odkręcić. 

Otworzył mi jak zwykle w przebraniu Moody’ego — niezbyt zaskoczony samą wizytą, ale tym, jak wyglądałam.  

— Chyba powinnaś się przebrać. I ogrzać — dodał, gdy weszłam za nim do środka. 

Zatrzymałam się na moment przy wielkim, pękniętym lustrze z kotłującymi się w oddali kształtami. W mglistej powłoce zobaczyłam swoje niewyraźne odbicie — rozwiane włosy z topniejącymi plackami śniegu zlepiającymi część kosmyków, czerwona, roześmiana twarz z fioletowym śladem kulki ciśniętej niespodziewanie przez Deana i tak mokry, sfatygowany płaszcz, że mama na jego widok prawdopodobnie wylądowałaby w Świętym Mungu. Uśmiechnęłam się do siebie jeszcze szerzej i pociągnęłam Croucha dalej do sypialni, gdzie wcisnęłam mu w ręce paczkę.

Obejrzał ją z konsternacją, marszcząc już i tak pomarszczone czoło Szalonookiego, a ja splotłam ze sobą palce i podrygując delikatnie, czekałam na werdykt. Serce waliło mocno, jakbym wciąż obrzucała się z chłopakami śnieżkami. 

— Otwórz — ponagliłam go, czując niecierpliwość rozpierającą mi żołądek. 

— Och, to… krępujące, bo ja nic dla ciebie nie mam — odparł z zaskakującą szczerością, obracając w rękach niezbyt fachowo zapakowany prezent. Czarotaśma, którą skleiłam czerwono-zielony papier w choinki, wystawała spod złotej kokardy, która zresztą nie trzymała się tak solidnie, jak chciałam, bo kiedy Crouch obrócił pudełko do góry nogami, zawisła żałośnie na jednym maleńkim kawałeczku. — Szczerze mówiąc, w ogóle o tym nie pomyślałem, przykro mi. Dawno nie obchodziłem żadnych świąt. 

— Jak to: nic dla mnie nie masz? Uczysz mnie Imperiusa! Nawet nie wiesz, ile fajek koty wykradły dla mnie z torby Montague’a. Otwórz! 

Z komicznym skupieniem na twarzy rozrywał powoli kolorowy papier, aż jego oczom ukazało się pudełko po butach, a w nim album podobny do tego, jaki kiedyś oglądałam, ale bez wielkiego napisu Crouch na okładce. 

— Od teraz możesz zacząć gromadzić nowe wspomnienia — dodałam. — W środku masz moje zdjęcie z ostatniego występu w Leeds, możesz sobie wkleić, jeśli chcesz. 

Otworzył na pierwszej stronie i natychmiast zsunęła się z niej mała fotografia, którą złapał w powietrzu i obrócił, a na twarzy Moody’ego pojawił się jeden z tych uśmiechów, jakich prawdziwy eks-auror zapewne wolałby na niej nie oglądać — ciepły i czuły, łagodzący grube, błyszczące pasma blizn biegnących przez oba policzki. W sercu znów doświadczyłam małego wybuchu — podobnego do tego, kiedy Sapphire opowiadała o Zabinim. 

— Wiesz co — rzucił cicho, spoglądając na mnie znad albumu. — Może coś by się dla ciebie znalazło. 

Wsunął rękę do wewnętrznej kieszeni szaty i już wiedziałam, co zaraz z niej wyciągnie. Biała, niepodpisana koperta wylądowała na moich dłoniach, położona z taką ostrożnością, z jaką ksiądz podaje opłatek. Nie mogłam wyobrazić sobie lepszego zwieńczenia ostatniego przedświątecznego popołudnia. Zdjęłam płaszcz, mokre trzewiki i raz-dwa wszystko wysuszyłam, bo choć wiedziałam, że na list zostały rzucone wszystkie istniejące zaklęcia ochronne (w tym te zabezpieczające przed wilgocią), nie mogłam pozwolić, by zbliżyła się do niego choćby jedna kropla wody. 

— Trochę przykro — powiedziałam, moszcząc się w fotelu, który Barty przyciągnął mi pod sam kominek. — No wiesz, przykro, że dla nich wszystkich będą to bardzo nudne i smutne święta. Dosyć dziwne towarzystwo: Czarny Pan, Glizdogon, Nagini i twój ojciec. Och, dziękuję. 

Przyjęłam od Croucha szklankę gorącego kakao, a on sam uśmiechnął się lekko kątem ust. 

— Wątpię, by którykolwiek dbał o Boże Narodzenie. 

— Ja raczej miałam na myśli okazję do zrobienia jakiegoś interesu — wyjaśniłam ze śmiechem, podczas gdy Barty lewitował sobie filiżankę kawy do stolika. — Ludzie tego typu zawsze wykorzystują takie okazje, żeby knuć. Wiem, bo każdy konkurs, występ i koncert, w którym brałam udział, był tego pełen. Zwłaszcza na backstage’u. A teraz oni będą siedzieć sobie we czwórkę w wielkim domu, zmuszeni do słuchania Last Christmas w radiu. 

I on się zaśmiał niskim, chrapliwym śmiechem Moody’ego.  

— Masz rację, brzmi jak piekło. Jak nastrój przed występem? 

— McGonagall naciska na codzienne próby, ale dzisiaj dostałam wolne — odparłam rozpromieniona. — Oczywiście mam też zakaz szlajania się po błoniach, żeby się nie rozchorować… 

— Czego nie przestrzegasz. 

— Oczywiście. Ale ja się nie przeziębiam od tej historii z lisem, pamiętasz? 

— Pamiętam, pamiętam. 

Wciąż patrzył na mnie z pogodnym blaskiem w jedynym zdrowym oku, ale coś się w nim zmieniło — jakby ten przyjemny wieczór zaburzyło to jedno wspomnienie, które pojawiało się w najmniej oczekiwanym momencie, żeby zmącić spokój. 

Nie zagrzałam tam długo miejsca, choć ciepłe kakao, blask kominka, padający za oknem śnieg i towarzystwo Bartemiusza brzmiało dla mnie jak wieczór idealny, zwłaszcza po całym dniu spędzonym na zewnątrz z chłopakami. Wracając do dormitorium, wiedziałam, że w sypialni czekała mnie atmosfera poranka w dzień targowy i wcale się nie pomyliłam. Do tej pory jedyny barwny punkt naszego pokoju stanowiła malusieńka choinka przystrojona na złoto i czerwono przyniesiona przez Millicentę, ale kiedy tylko przekroczyłam próg, uderzył mnie prawdziwy korowód blasków i kolorów, głośne rozmowy, a zaraz potem duchota i mocny zapach owocowej herbaty. 

Dziewczyny zrobiły sobie dzień spa beze mnie, lecz tym razem wyjątkowo nie miałam im tego za złe. Czując na piersi obecność maleńkiej koperty, nie tęskniłam za plotkami i kręceniem włosów na wałki. 

Powinnam skupiać się wyłącznie na jutrzejszym występie, ale nie potrafiłam odciągnąć myśli od tego, przyniosłam w kieszeni.  

Zajrzałam tam dopiero po kolacji. Nie uczestniczyłam we wspólnym maseczkowaniu ani w malowaniu paznokci na czerwono, a żadna ze Ślizgonek nie była zaskoczona, że na dzień przed występem zasunęłam swoje kotary nienaturalnie wcześnie. Ignorując próby tłumienia chichotów koleżanek, cichutko rozkleiłam kopertę i palcami — jak zwykle odrobinę drżały — wysunęłam złożoną na pół karteczkę. 

Serce zabiło mi w piersi jak szalone, kiedy to zobaczyłam. Liścik był krótki i po francusku, pisany tą samą ręką — lekko i zamaszyście. 

 

Nie będzie to przyjemne, ale taka jest prawda — Twoja matka nigdy Cię nie chciała. Brzydziła się własnym pochodzeniem, nie potrafiła docenić krwi Salazara Slytherina, która nieszczęśliwie płynie i w jej żyłach. Liczyła, że może uda jej się wychować dziecko z dala od naszego świata, ale kiedy dostrzegła w Tobie pokłady mocy, których, jak szybko się zorientowała, nie zdoła poskromić, nie była w stanie dłużej Ciebie znosić, lecz to nie ona postanowiła umieścić Cię u Ghostów. Pewnie tego nie pamiętasz, ale zanim trafiłaś do Rosierów, a później do swojej obecnej rodziny, matka umieściła Cię w przytułku. Wiedziałem, co to znaczy, ponieważ sam się tam wychowałem. Nie chciałem dla Ciebie takiego losu. Spodziewałem się, że kiedy moją siostrę przytłoczy Twoje wychowanie, będę mógł sam się tym zająć, ale zanim to się stało, utraciłem swoją moc, a Rosier zrobił to, co jego zdaniem było dla Ciebie najlepsze. Dlaczego postanowiła zachować Twojego brata? Nie wiem. 

Teraz Ty mi o czymś napisz. Napisz o Ghostach. Chcę się dowiedzieć, czy jesteś w tej rodzinie szczęśliwa. 

 

Jak zwykle odczytałam to jeszcze kilka razy, by każde słowo dobrze zapadło mi w pamięci, a kiedy skończyłam, jeszcze przez długą chwilę leżałam na plecach i wpatrywałam się w ciemny baldachim, czując rosnące w klatce piersiowej ciepło.

Jak to możliwe, że stać go było na takie słowa, choć wszyscy bez wyjątku nazywali Voldemorta wcielonym złem? Wyglądało na to, że w każdym potworze tliła się odrobina uczucia — jakiś żal, tęsknota, może szczypta współczucia… Cokolwiek to było, skutkowało dobrem. Nie potrafiłam wyobrazić sobie lepszego miejsca niż Oreżnów i mimo tych wszystkich gorzkich słów, które dopiero co przeczytałam, nie potrafiłam ubolewać nad decyzją Melanii Serpens. 

Bardzo dobrze, że mnie oddała. Właśnie dzięki tej jednej rzeczy nie potrafiłam jej nienawidzić — niechcący uruchomiła ciąg wydarzeń, dzięki którym żyłam teraz najlepszym z możliwych żyć. 

Obróciłam się na brzuch i rozłożyłam sobie przybory do pisania, ale zanim sięgnęłam po długopis, z piersi zsunęła mi się koperta — zaskakująco ciężka jak na pustą kopertę. Zaciekawiona zajrzałam do środka i spostrzegłam przyklejoną do ścianki zżółkniętą karteczkę. Z bijącym mocno sercem wytrzepałam ją na poduszkę i musiałam przycisnąć sobie dłoń do ust, żeby nie krzyknąć. Z maleńkiego zdjęcia wielkości biletu na Hogwart Ekspres spoglądali na mnie Evan i Balbina na tle choinki. Oboje wciąż tacy młodzi i uśmiechnięci. Piękni jak dwa anioły. 

Cieniutka mgiełka łez na moment rozmazała obraz, ale pozbyłam się jej, szybko mrugając. Policzki zaczęły mnie boleć od uśmiechu. 

Ten z założenia nieprzyjemny list okazał się najprzyjemniejszy ze wszystkich, które do tej pory wysłał. Postawiłam zdjęcie na szczycie poduszki, opierając je o wezgłowie i tak pod okiem ciotki i wujka zaczęłam pisać odpowiedź. 

Również po francusku. 

Ze wszystkich rodzin, jakie mogłabym wybrać, gdybym miała taką moc, wybrałabym właśnie ich, chociaż prawie wszyscy to Gryfoni. O Serpensach nigdy nie myślałam jak o moich rodzicach. Nie miałam potrzeby nazywać mamy „mamą Bes”, a taty „tatą Sethim”, ponieważ mama zawsze była mamą, a tata tatą. To on nauczył mnie się porozumiewać, bo wcześniej mówiłam tylko po francusku, chociaż nie przypominam sobie, żebym zamieniła z Serpensem chociaż jedno słowo. Pamiętam, że zawsze zamykał się w pokoju i nie pozwalał dotykać instrumentów. Miał wielką kolekcję. A Sethi sam pokazał mi pianino i sam nauczył na nim grać, zachęcał do śpiewania i teraz wszystko, co potrafię, potrafię dzięki niemu. A mama…

 

*

 

Obudziłam się i to już. 

Wigilia. 

To było naprawdę dziwne uczucie — otworzyć oczy i zobaczyć szmaragdowozielone zasłony, a po ich rozsunięciu grzebiącą w kufrze Millicentę. Od zawsze w przeddzień Bożego Narodzenia witał mnie widok skośnego sufitu i zaśnieżony oreżnowski sad. 

Byłam cholernie ciekawa, co zastanę w Wielkiej Sali na niecałą dobę przed balem, ale kiedy dwie godziny później zjawiłyśmy się z Sapphire na późnym śniadaniu, z rozczarowaniem stwierdziłyśmy, że komnata wyglądała tak samo jak wczoraj. A jednak w powietrzu dało się wyczuć narastające świąteczne napięcie. Słodkie aromaty buchały z kuchni od samego rana i tylko mogłam sobie wyobrażać, jak pachniało w dormitorium Puchonów. 

Całe przedpołudnie spędziłam z Victorem, Seamusem i Deanem w klasie Flitwicka, grając w prowadzonego przez Vipiego „jednostrzała” w klimacie krwiożerczych świąt w świecie Cthulhu, a po ostatniej generalnej próbie w sali chóru sama zaszyłam się w niezbyt cichym salonie Ślizgonów, tworząc własną przygodę, w którą planowaliśmy zagrać w Sylwestra przed imprezą. Nie czułam samotności, której się obawiałam, spędzając Gwiazdkę poza domem i nawet te ozdoby — choć nie tak swojskie i kolorowe — poruszały w sercu prawie te same struny, które grały w Oreżnowie. Naprawdę przyjemnie było siedzieć sobie w pokoju wspólnym pod ciemnym oknem, popijać ukradzione z kuchni piwo kremowe, rozpisywać gotowe pomysły i raz na jakiś czas odrywać wzrok od pergaminu, żeby popatrzeć na olbrzymiego świerka w srebrze i złocie nieopodal rozpalonego kominka. 

A kiedy wszyscy powoli zaczęli przygotowywać się do uroczystej kolacji, poza błogim spokojem poczułam coś jeszcze — falę dzikiej ekscytacji. Jeszcze dwie godziny… jeszcze godzina… jeszcze trzydzieści pięć minut i wyjdę na scenę. 

Co prawda szaty wyjściowe obowiązywały dopiero jutro, ale już dziś prawie wszystkie uczennice postanowiły jakoś upiększyć się przed kolacją wigilijną. Prawie każda — dzięki gwiazdkowym zestawom Lady Magic-Manicure — miała długaśne, czerwone paznokcie, a zwykłe delikatne beżowe lub czarne cienie na powiekach zostały zastąpione przez kolorowe i błyszczące. I nikt — nawet Snape — nie mógł nic na to poradzić. 

Ja również byłam już gotowa. W szacie chóru i mocniejszym makijażu minęłam cztery stoły domów i ukrytymi schodkami dostałam się na backstage. Czekając na McGonagall, czułam w żołądku skurcz, ale nie taki, jak przed każdym występem, a jak przed złamaniem jakiegoś punktu regulaminu. 

 

~*~

 

Ten rozdział napisałam prawie w całości podczas mojego 12-godzinego wyzwania. Wahałam się, czy go ruszać, czy może zająć się czymś innym, bo to jednak nadal listopad, a tu już świąteczna atmosfera… Ale jak wstałam rano i zobaczyłam, ile przez noc nawaliło śniegu, decyzja podjęła się sama i jest. Zostało mi jeszcze ponad 5 godzin pisania, więc lecimy dalej, ale tym razem już coś aktualnego, a nie starocie. U starszej Sophie wyjątkowo też jest już prawie Boże Narodzenie. <3