21. Randki w składzikach na miotły

— Jego jajo wyje. 

Przesiadywanie w gabinecie nauczyciela obrony przed czarną magią stało się ostatnio moją ulubioną formą spędzania wolnego czasu. Wynikały z tego pewne korzyści, ponieważ już dawno nie miałam tak dobrych stopni z numerologii i historii magii, a Barty rozegrał przez ostatni tydzień więcej partii warcabów niż w ciągu całego swojego życia. Pogoda za oknem sprzyjała gniciu w zamku. Już dawno nie doświadczyłam tak mokrego, zimnego i szarego grudnia. 

— Okropnie wyje — dodałam. — Sama słyszałam. 

Siedział jak zwykle w przebraniu Moody’ego przy tym cholernie niewygodnym stoliku w sypialni i tonął w szkolnych wypracowaniach. 

— Nie angażuj się zbyt mocno. To niebezpieczne — mruknął, nie przestając notować. 

Uśmiechnęłam się, choć nawet na mnie nie patrzył. Zwycięstwo Harry’ego w pierwszym zadaniu nie uskrzydliło go ani trochę, jak gdyby było tylko jednym z oczywistych przystanków na drodze do celu, którym nie potrzebował się cieszyć. Spodziewałam się, że się obrazi, kiedy po wszystkim nazwałam go prawdziwym sztywniakiem, a on przytaknął i wrócił do pracy. Nigdy nie spotkałam tak zatwardziałego zadaniowca. Nawet Hermiona Granger miała w sobie więcej luzu. 

— Nie bój się, nie zrobi mi się nagle żal Harry’ego, jeśli będę używać jego imienia i porozmawiam z nim kilka razy na korytarzu — oznajmiłam lekko. — Poświęciłam kiedyś swoją elfkę, żeby zemścić się na Asmorghu Zdobywcy podczas wojny z Nilfgaardem, więc znam powagę sytuacji. 

Oderwał się na chwilę od pisania i spojrzał na mnie obojgiem oczu, a cień konsternacji pogłębił zmarszczki na jego czole. Roześmiałam się, bo bardzo często widziałam takie miny, kiedy wspominałam o swoich wiedźmińskich przygodach komuś, kto nigdy nie słyszał o grach fabularnych. 

— RPG. Wiedźmin. Nie? To taka gra — wyjaśniłam. — Miałam elfkę Nostellę, która straciła całą swoją rodzinę w łapance urządzonej przez Asmorgha. Nostella dostała szansę zemsty, bo odnalezienie Asmorgha okazało się prawie nie do zrobienia, ale Finnigan zgodził się nagiąć trochę zasady i nam w tym pomóc, jeżeli na końcu zmierzę się ze Zdobywcą. No, i Nostella zajebała Asmorgha, ale sama zginęła… Ech, przecież żartowałam. Naprawdę rozumiem, jaka jest stawka. Po czterech miesiącach możesz mi w końcu zaufać. 

Zaskoczenie na poszatkowanej twarzy Moody’ego z każdym kolejnym słowem zmieniało się w rozbawienie, a Crouch odsunął się nieco od stolika, z rozkoszą prostując plecy. 

— Nie chodzi o brak zaufania, ale o to, że może wydawać się podejrzane, że tyle wiesz — odparł równie miękko. — Nie do mnie należy ocena tego, czy można ci ufać. 

Powinnam poczuć ulgę, a jednak te słowa sprawiły, że mała szpileczka ukłuła mnie prosto w serce. Z dwojga złego chyba naprawdę wolałabym usłyszeć, że nie zasługiwałam na zaufanie. Wszystko było lepsze od tej koszmarnej neutralności.

— A właśnie, że do ciebie — oświadczyłam. — Bo mnie zależy, żebyś mi ufał. Ale masz rację, Harry musi sam sobie poradzić ze swoim wyjącym jajem. 

Zatrzasnęłam książkę do transmutacji, którą położyłam sobie godzinę temu na kolanach i od tamtej pory nie przewróciłam ani jednej strony. Zegarek na gzymsie kominka wskazywał niewyraźnie dwudziestą trzecią trzydzieści i wiedziałam, że Sapphire nie uwierzy, że spędziłam cały wieczór na błoniach, biegając, ale przynajmniej zdążę zająć łazienkę przed nią. 

— A ty nie masz już nic do nauki? — zagaił, obserwując, jak pakowałam do piórnika nietknięte przybory do pisania. 

Westchnęłam i przewróciłam oczami. 

— Jakbym słyszała mamę — mruknęłam. — Dogadalibyście się. Pourquoi? 

— Klasyfikacja? Na początku grudnia zawsze jest dużo pracy. Z tego, co wiem, biblioteka z dnia na dzień robi się coraz bardziej przeludniona. Wczoraj widziałem tam nawet twojego brata.

Wzruszyłam ramionami i zarzuciłam plecak na plecy. 

— Jestem skonana. McGonagall mnie ciśnie, prawie codziennie mam próby do występu świątecznego, bo wystawiamy skomplikowany magiczny pokaz, ćwiczę choreografię na konkurs — odpowiedziałam. — Poza tym planujemy z dziewczynami coś super, ale nie chcę ci wszystkiego mówić, bo to niebezpieczne i podejrzane, gdybyś tyle wiedział. 

Mrugnęłam do niego z uśmiechem, pomachałam na pożegnanie i pomknęłam w stronę wyjścia, jak zwykle odprowadzona przez magiczne oko. Imponowała mi jego dojrzałość i rozsądek, nawet to, jaki bywał zasadniczy, ale kiedy na tapet wpadał temat obowiązków szkolnych, Barty robił się upierdliwy jak Livia.

Doświadczenie nabrane przez lata szwendania się nocami po zamku pomogło mi dostosować krok do ciszy panującej na korytarzach, ale i tak miałam uszy otwarte, a oczy dookoła głowy. Tak na wszelki wypadek. Szkoła w okolicy północy paradoksalnie zdawała się żyć najbardziej, było słychać każde chrapnięcie portretu, skrzypnięcie zbroi, westchnienie drewnianych desek i wiatru za oknami. Byłam wyczulona na każdy szmer, a i tak prawie popuściłam ze strachu, kiedy zza drzwi jednej z komórek rozległ się jakiś ssąco-mlaskający dźwięk. W panice szurnęłam pod przeciwległą ścianę, cudem nie przewracając cokołu z tysiącletnim posążkiem, ale trąciłam go plecami i to wystarczyło, żeby potwór z kantorka się spłoszył. Sądząc po odgłosach, poleciały blaszane wiadra i jakieś szklane butle, a drzwi same się otworzyły i wypadły z nich miotły, ukazując jakiegoś opalonego chłopaka i… niekompletnie ubraną Livię. 

Jeżeli jakikolwiek widok mógł sprawić, że zaniemówię, to właśnie taki. 

Przeżyłam chyba najbardziej krępujące dziesięć sekund swojego życia, podczas których starałam się nie patrzeć, jak siostra bezładnie zapinała guziki koszuli, a jej towarzysz mocował się z rozrzuconą zawartością składzika. 

Spostrzegłam czarne włosy związane w kucyk i natychmiast rozpoznałam w nim tego samego ucznia Durmstrangu, z którym widziałam ją na trybunach podczas pierwszego zadania. Mimo nerwowych ruchów i wyraźnego zakłopotania wyglądał na bardzo przystojnego i w guście Livii: podkręcony, ciemny wąs i wysoka, barczysta sylwetka w typie Andrzeja Kmicica, w pasujących do śniadej cery krwistoczerwonych szatach — w tej chwili mocno wygniecionych i porozpinanych. 

— Co ty tu robisz? — rzuciła natarczywie, błyskając wściekle wytrzeszczonymi oczami. — Już prawie północ, dlaczego nie jesteś w dormitorium? 

— Miałam szlaban u Filcha — wypaliłam bez zastanowienia, przyglądając się, jak chłopak usuwał z podłogi jaskraworóżowy płyn do czyszczenia. Popłoch, w jaki wpadła Livia, dał mi szczątkowe poczucie przewagi. 

— U Filcha? 

— Tak. A ty? 

Rumieniec błyskawicznie wpełzł na jej policzki i byłam pełna podziwu, że dopiero teraz. Livia niby mimochodem odsunęła się od chłopaka na taką odległość, na ile pozwalały jej otwarte drzwi, a Bułgar nagle bardzo mocno zainteresował się ścianą po drugiej stronie korytarza. Napięcie w powietrzu było niemal fizycznie wyczuwalne. 

— A ja… ja pożyczałam od Evgenija książkę, bo… bo biblioteka była już zamknięta. 

Sama nie wierzyła w swoje kłamstwo, mówiły mi o tym jej rozbiegane oczy, ale grunt, by uwierzyła w moje. 

— Dobrze. No to… miłej lektury i dobranoc. 

— Dobranoc — odpowiedziała bardzo szybko i rozeszłyśmy się w różne strony, nawet na siebie nie patrząc. 

Zbiegając prędko po schodach do holu, czułam serce walące gdzieś w okolicy przełyku, jak gdybym to ja została przyłapana na migdaleniu się po nocach w komórce na miotły. I to jeszcze przez kogo. Przez siostrę, z którą aktualnie miałam kosę. Nie zazdrościłam Livii dzisiejszej nocy. Teraz, kiedy — bezpieczna i niewinna — czekałam w kolejce pod łazienką, aż Sapphire skończy suszyć włosy, nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Wyglądało na to, że żałoba po poprzednim chłopaku minęła i rozpoczął się proces wybaczania tej swojej głupiej, wrednej siostrze. 

Najwyższa pora. Kończył się pierwszy tydzień grudnia. 

A Evgenij był dużo przystojniejszy niż tamten liliput z Beauxbatons. 

 

*

 

Gdybym prowadziła pamiętnik, mogłabym w nim zapisać: sobota, szósty grudnia i nadal nie spadł ani jeden płatek śniegu. Za to pada. Koszmarnie pada. 

Byłam pewna, że gdyby w tym roku odbywały się szkolne rozgrywki quidditcha, boisko byłoby oblężone przez Gryfonów i Ślizgonów, którzy jako jedyni od lat przygotowywali się na najtrudniejsze warunki pogodowe. Ale teraz bure tereny wokół szkoły świeciły pustkami, chyba że ktoś z delegacji postanowił zaryzykować wycieczkę przez półpłynne błonia. Spodziewałam się, że wśród śmiałków wyjątkowo nie będzie Evgenija. Na śniadaniu usiadł najdalej, jak tylko się dało, a podczas obiadu, na który spóźniłam się po ćwiczeniach w sali chóru, nie spotkałam go wcale. Pochłonięta planowaniem kolejnej wizyty u Croucha i zgraniem jej z jeszcze jedną sekretną próbą z dziewczynami, możliwe, że na jakiś czas — prawdopodobnie do spotkania Vipiego — zapomniałabym o sprawie, gdyby nie kręcąca się pod Wielką Salą Livia. 

Pozwoliłam sobie na krótki uśmiech, widząc ją w perfekcyjnie wyprasowanej koszuli i idealnie ulizanych włosach spiętych w kucyk, z którego nie wymykał się ani jeden włosek. Intensywny wzrok siostry sprawił, że szybko przybrałam możliwie jak najbardziej niewinny wyraz twarz. Chciałam przystanąć, ale ona natychmiast zaciągnęła mnie w najbardziej odludną o tej porze dnia część sali wejściowej. 

— Wczoraj nie pożyczałam żadnej książki — wypaliła Gryfonka. 

— No co ty, nie gadaj — odparłam, nie kryjąc ironii. 

Nie skomentowała tego. 

— Spotykam się z Evgenijem. 

Dłonie, którymi ściskała mnie z całej siły za nadgarstki, były wilgotne i lodowate. W pierwszej chwili naprawdę miałam ochotę parsknąć śmiechem, ale widok tych okrągłych, pełnych oczekiwania i strachu oczu spowodował, że znów poczułam się zbita z tropu — podobnie jak wczoraj, kiedy Livia w pośpiechu próbowała doprowadzić ubranie do porządku. Jakby stała przede mną zupełnie inną osobę. Ten sam blond koński ogon, ta sama perfekcyjnie, prawie niewidocznie umalowana buzia, te same jasne oczy, ale nie ta Livia. Zupełnie inna energia. 

Wtem doznałam tego samego szoku co podczas pierwszego zadania, gdy pracownicy ministerstwa wprowadzili pierwszego smoka — ja już nie tylko podejrzewałam, jakie emocje targały moją siostrą. Ja byłam w stanie poczuć to wszystko na każdym odsłoniętym kawałku swojego ciała. Na dłoniach, przegubach, na kawałku szyi i bezpośrednio na twarzy. Nie tak intensywnie, jak wtedy na trybunach, o nie, to było po stokroć bardziej łagodne i jasne, lecz sposób był bardzo podobny. Jakby owionął mnie ciepły, niespokojny powiew tchnący czymś słodkim i rozpaczliwym. Nie miałam pojęcia, jak to nazwać. 

Musiałam zamrugać, żeby ocknąć się z tego niespodziewanego wrażenia. 

— Très bien… — wydukałam. — Nie wiem, co mam ci powiedzieć… to dobrze? 

— Właśnie chodzi o to, żebyś nic nie mówiła. Nikomu — wyszeptała z naciskiem, jeszcze mocniej wpijając się palcami w moje nadgarstki. — No wiesz… nikomu-nikomu. 

— W sensie… Vipiemu…? 

— NIKOMU. Ta papla zaraz każdemu wypaple, a w Gryffindorze teraz każdy kibicuje Harry’emu, nie chcę, żeby ktoś mnie brał za… zdrajczynię czy coś… Proszę. — Desperacja w jej głosie wydała mi się złowieszcza. — I rodzice… nie chcę, żeby się dowiedzieli po tym, co było na wakacjach. Proszę, jesteś mi to dłużna. 

Początkowo naprawdę zrobiło mi się jej żal, ale ostatnim zdaniem wymazała całą empatię, jaką do niej poczułam. Opuściłam ręce, które zaskakująco łatwo wyślizgnęły się z jej mokrego uścisku. 

— Dłużna? A to niby dlaczego? — oburzyłam się. 

— Nie wymsknie mi się o szlabanie u Filcha. Swoją drogą, za co tym razem? 

— Nie twoja sprawa — burknęłam. Lustrowałyśmy się przez dłuższą chwilę, podczas gdy hol powoli się wyludniał i nasza rozmowa w zacienionym kącie przy balustradzie zaczynała wyglądać coraz bardziej podejrzanie. W końcu westchnęłam ciężko i skinęłam głową. To była uczciwa umowa, zwłaszcza że i tak nie zamierzałam pisać o tym rodzicom, a wolałam utrzymać w jak największej tajemnicy swoje nocne eskapady. — Dobra. Ale wszystkie moje szlabany do końca tego roku zostają między nami, compris? 

Uniosła brew, odzyskując odrobinę dawnej liviowatości. 

— Wszystkie szlabany do końca roku? Planujesz jeszcze jakieś? 

— Bądźmy poważne…  

— Niby tak. — Gryzła się jeszcze przez moment w duchu, aż i ona wypuściła mocno powietrze przez nos i dodała: — Okej. Ale NAPRAWDĘ ani słowa. Zwłaszcza Victorowi. 

— Okej… Skąd ty go w ogóle wytrzasnęłaś? Poza Krumem nie widziałam, żeby któryś szwendał się po Hogwarcie. 

Teraz, kiedy atmosfera między nami się rozluźniła, ruszyłyśmy powoli najpierw w kierunku schodów, a później na górę, zachowując bezpieczny dystans od ostatniej grupki Gryfonów wracających z obiadu. Spostrzegłam, że policzki Livii znów spowił rumieniec, ale tym razem nie tak intensywnie różowy, a delikatny, prawie uroczy — na tyle, na ile mogłam nazwać ją uroczą. 

— Poznaliśmy się w bibliotece — odpowiedziała, uśmiechając się do siebie. — Chcieliśmy wypożyczyć tę samą książkę. Jak gobliny wkurzyły olbrzymów i żałowały. 

Romantyczne jak walki olbrzymów z goblinami. 

— I co, to coś poważnego? 

— Nie wiem, bardzo bym chciała… a jak tam ten twój plebiscyt? Jeszcze miesiąc, co? 

Nie zaprzątałam sobie tym głowy, dopóki Livia nie zapytała. Na dużej scenie czułam się zawsze jak ryba w wodzie, ale nie wchodziłam na nią prawie od roku i nagle to, co zjadłam na obiad, zrobiło w moim żołądku salto. Dokładnie tak. Trzydzieści siedem dni. Raczej nie miewałam tremy przed występami — nawet przed dużą publicznością — ale tym razem na samą myśl o błyskających fleszach i samonotujących piórach smagających mnie ogonkami po nosie zrobiło mi się odrobinę za ciepło. 

Całe szczęście ta rozmowa była już na tyle niezręczna, że Livia nie zwróciła uwagi na to, co rozkwitło mi purpurą na twarzy.

— Tak, to będzie naprawdę zaskakujące — mruknęłam, przeciągając ironicznie sylaby. — Tak zaskakujące, że wszystkim pospadają kapcie. 

Zwłaszcza McGonagall. 

 

*

 

Zachowanie tajemnicy Livii w sekrecie przed Victorem działało przez cały weekend, ale od poniedziałku zaczęło szwankować, a ja nie miałam pojęcia dlaczego. Raz czy dwa przyłapałam go na tym, jak lustrował mnie podczas śniadania i sama zaczęłam kwestionować swoje mistrzostwo w sprawianiu wrażenia niewinnej. Prawie niczego przed sobą nie ukrywaliśmy i po obiedzie byłam już pewna, że chodziło albo o Barty’ego, albo o Evgenija Koleva. 

Paląc w samotności na parapecie w sowiarni, starałam się wszystko podsumować. Do tej pory udawało mi się trzymać Croucha w tajemnicy. Mogłam śmiało powiedzieć, że wykazałam się — przynajmniej w moim wypadku — trudnym do wyjaśnienia rozsądkiem, a czas spędzany na próbach znacznie poobcinał wszelkie wycieczki do gabinetu nauczyciela obrony przed czarną magią. Innymi słowy — nic się nie zmieniło. 

Natomiast Livia… 

Żałowałam, że nie mogłam tak po prostu wejść bratu do głowy, jak wydawał się to robić Snape. Dodatkowo miałam solidne wątpliwości, by Victor z dnia na dzień nauczył się legilimencji i nabył umiejętność forsowania mojej bariery ochronnej. A jednak stawał się dziwnie milczący, kiedy szliśmy razem na fajkę, podczas posiłków bez przerwy uciekał wzrokiem do części stołu, przy której siedziała delegacja Durmstrangu i najgorsze w tym wszystkim było to, że i ja zaczęłam to robić. 

Paranoja. 

Okazja do dłuższego spotkania nadarzyła się dopiero po lekcjach. Wiedziałam, że coś się święciło, czując na korytarzu smród przypalonej szaty zapowiadający nadejście Neville’a, ale dopiero widok Vipiego, kiedy ten pojawił się na błyszczącym od deszczu dziedzińcu, wywołał we mnie mały szok. W odróżnieniu od Longbottoma poza zapachem palonej odzieży przyniósł ze sobą jeszcze smród wędzonego mięsa. 

— Przypomnij mi, dlaczego wybrałem opiekę nad magicznymi stworzeniami? — sapnął, ciskając torbę pod murek zadaszenia osłaniający placyk przed grudniowym wiatrem. 

— Cytuję: nie zamierzam siedzieć po nocach nad jakimiś durnymi wzorkami na runy, a z Hagridem będziemy mieć lajtowo. 

Zrobił minę, unosząc zaczerwienione i pokryte pęcherzami ręce. Z kilku największych bąbli sączyła się jakaś cuchnąca, przezroczysta ciecz. Całe moje dzieciństwo było pod symbolem poobdzieranych nóg, siniaków i strupów na kolanach, ale i tak skrzywiłam się z niesmakiem. Bez pytania wzięłam dłoń Victora i zaczęłam powoli przesuwać po niej różdżką — z góry na dół i z powrotem — recytując w pamięci: Vulnera Sanentur, Vulnera Sanentur, Vulnera Sanentur. 

— Kiedyś go zamkną za te sklątki i przysięgam, nie będzie mi go szkoda — marudził, krzywiąc się raz po raz, kiedy chłodny powiew omiatał największe pęcherze. — A sklątki do utylizacji. 

— Fais chier, aż tak? — mruknęłam. 

— Zgadnij, dlaczego nie poszedłem do pani Pomfrey? — syknął jadowicie, odwrócił się i podkasał tył szaty, nie zważając na opuchnięte palce. 

Musiałam użyć całej swojej silnej woli, żeby nie parsknąć śmiechem. 

Czarne spodnie od mundurka miał przepalone na wylot dokładnie na wysokości siedzenia, a wystający przez dziurę kawałek uda i pośladka również nosił na sobie pokaźny ślad po oparzeniu. Zrobiłam bardzo zmartwioną minę, czując narastające drżenie podbródka.

— O, sacrebleu… — wymamrotałam, przykładając sobie rękę do ust. — No… tak, faktycznie może lepiej, żeby nikt tego nie zobaczył… 

— Co masz na myśli? 

Skupiłam się z powrotem na jego okaleczonej dłoni, ale kątem oka spostrzegłam, że znów patrzył na mnie w ten sam sposób, co w Wielkiej Sali. 

— Nie, nic, po prostu też bym nie chciała, żeby cała klasa oglądała, jak pielęgniarka naprawia mi siedzenie. — Jeszcze chwilę przesuwałam różdżką to w górę, to w dół, aż skóra wessała białe zgrubienia i teraz zostało na niej tylko delikatne zaczerwienienie. — Dawaj drugą. 

— Ty coś wiesz — wypalił nagle, mrużąc oczy. 

— Ja? — Rzuciłam mu wyzywające spojrzenie. — A może ty? 

Życie z braćmi nauczyło mnie, że prawie zawsze najlepszą obroną był atak, więc dla podbicia efektu niby przypadkiem wbiłam palec w wilgotną ranę nad kanałem nadgarstka, aż Vipi zaskomlał przez zaciśnięte zęby. 

Tak. Z całą pewnością wiedział o Livii. Nie bawiłby się w podchody, gdyby chodziło o naprawdę poważny temat, ale dlaczego jej po prostu nie wsypał? Jego też zaszantażowała? Spróbowała wzbudzić litość? Albo oba na raz? Była inteligentna, ale czy cwana? Oboje zamilkliśmy na moment, zerkając na siebie co chwilę, a napięcie rosło na tle szumu rozbijającego się o bruk deszczu. Teraz już nie chodziło o samą Livię, a nietypowy brak zaufania, jaki między nami zawisł. 

Jemu chyba też przyszło to do głowy, bo dziwny upór przygasł w jego oczach, a Vipi burknął: 

— Może i coś wiem… 

— Coś o… schadzkach…? 

— W klasach…? 

— …w składzikach na miotły? 

Victor cofnął rękę, chociaż nie była jeszcze do końca wyleczona. Oczy znów mu błyszczały. 

— Livia i ten, no… 

— Evgenij Kolev. 

— Tak! — wykrzyknął. — Skąd o tym wiesz? 

— Przyłapałam ich w skrytce na miotły. Dosłownie chwilę przed północą — odparłam z diabelskim uśmieszkiem. — A ty? 

— Kilka razy wróciła do dormitorium po ciszy nocnej i w końcu postanowiłem ją śledzić — powiedział bardzo z siebie zadowolony, ale natychmiast skrzywił się z odrazą, jakby zaleciał go smród z dawno nieposprzątanej łazienki. — Obściskiwali się w klasie zaklęć. Normalnie i bezwstydnie na katedrze Flitwicka. Widziałem przez dziurkę od klucza. 

No pewnie, że przez dziurkę od klucza, bo jak inaczej? Uśmiechnęłam się do siebie i pokiwałam z uznaniem głową — czyli właśnie tak wyglądała ta słynna gryfońska odwaga. Co jak co, ale za żadne skarby świata nie posunęłabym się do tego, żeby podglądać Livię. 

— Ciekawe, dlaczego trzyma to w tajemnicy — dodał, odwracając się, żebym mogła odczarować mu siedzenie. — Myślisz, że to coś poważnego? 

— Czy ja wiem? Skoro tylko się całowali… zresztą to Livia, u niej nic nie jest na stałe. Myślę, że raczej się boi, że będziecie ją oceniać, bo umawia się z chłopakiem z Durmstrangu. Wiesz, po tym, jak Harry zaszalał na pierwszym zadaniu. Podobno cały Gryffindor mu kibicuje, a wiesz, jaka ona jest przewrażliwiona na punkcie tego, co ludzie powiedzą. 

— Wiem, ale to jest kretyńskie. 

— I ty mi to mówisz…? 

Urwałam i natychmiast zerwałam się na nogi, a Victor w ostatniej chwili zamachnął się szatą, żeby ukryć nieszczęśliwie poraniony tyłek, bo zza winkla wyłonił się Seamus — zdyszany, w przemoczonym mundurku i cały przesiąknięty smrodem spalenizny. Obie ręce miał owinięte czymś, co przypominało niezbyt czyste onuce. Widząc nas, stanął jak wryty. 

— Co tu robicie? — spytał zdumiony. 

— Palimy — odpowiedzieliśmy zgodnie, choć żadne z nas nie trzymało w ręku papierosa. 

Finniganowi najwyraźniej niewiele było potrzeba, bo tylko wzruszył ramionami i jak gdyby nigdy nic wyciągnął kalendarz. 

— Neville mówił, że was tu widział. To co, kiedy Wiedźmin? Mogę codziennie wieczorem do końca tygodnia, Dean też, tylko nie dzisiaj, bo odrabia szlaban u Snape’a. 

Błądząc myślami dookoła tematu siostry, bąknęłam coś niezrozumiałego. W tym momencie byłam przekonana, że nie groziła mi żadna poprawka i dostarczyłam raczej wszystkie zaległe eseje. 

Raczej. 

— Eee… ja też. Chyba. 

— Dobra, to zapisuję was na jutro. Zaraz po kolacji w klasie Flitwicka, co? 

Jak na komendę spojrzeliśmy na siebie przerażeni, a Victor natychmiast zaproponował inną losową nieużywaną salę. Na myśl, że Livia i Evgenij mogliby wpaść na nas w środku sesji, coś przewróciło mi się w żołądku. I nie byłam pewna, czego bardziej się bałam — odwetu, jaki mogłaby poczynić, żeby odwrócić od siebie uwagę, czy tego, że naprawdę stałaby się pośmiewiskiem jako ta praworządna uczennica łamiąca regulamin. I to z kim.

         Z chłopakiem z Durmstrangu.

Oboje odetchnęliśmy, kiedy Finnigan udał się do pani Pomfrey wyleczyć oparzenia, ale wcale nie zrobiło mi się lżej na sercu. 

— I co robimy? — zapytał Vipi, kiedy ruszyliśmy w drogę powrotną do zamku. 

W takich chwilach jak ta ubolewałam nad tym, że Hogwart nie posiadał jakiejś ogólnodostępnej świetlicy, w której można było usiąść i podyskutować bez udawania, że odrabiało się pracę domową. 

— Nie mam pojęcia. Chyba trzeba będzie ją uświadomić, że wiemy… że wiemy.  

Ale to okazało się o wiele trudniejsze, niż się spodziewaliśmy, ponieważ żadne z nas nie miało pomysłu, w jaki sposób należało ją uświadomić. Włóczyliśmy się po korytarzach dobrą godzinę, szczegółowo omawiając ten temat — zdecydowanie zbyt szczegółowo jak na powagę sytuacji, ale oboje odnajdywaliśmy w tym pewną satysfakcję, jakby nasze plotkowanie zostało usprawiedliwione. Przecież robiliśmy to dla dobra siostry. 

Trwało to cały poniedziałkowy wieczór, a następnie całe eliksiry i zaklęcia, które Gryfoni i Ślizgoni odbywali wspólnie. Podczas praktycznych zajęć z Flitwickiem, na których ćwiczyliśmy zaklęcie odsyłające, mogliśmy swobodnie rozmawiać, natomiast w lochach zapisaliśmy prawie sto malutkich karteczek pergaminu, które przekazywaliśmy sobie między lawendą, miętą pieprzową i suszonymi kawałeczkami krokodylego serca. Pod koniec lekcji Victorowi zamiast Eliksiru Uspokajającego udało się uwarzyć wielką, czarną kluchę, a ja — pochłonięta korespondencją — zatrzymałam się na cuchnącej bazie zawierającej kawałek rozpuszczonej stalówki i moją gumkę do włosów. Sądziłam, że upiekło nam się tylko dzięki Neville’owi, który odwrócił uwagę Snape’a, rozpuszczając kociołek, blat i kawałek własnego buta. 

Oszukiwanie Livii okazało się dużo łatwiejsze niż oszukiwanie siebie nawzajem, ale po obiedzie w końcu uznaliśmy, że tak dłużej być nie mogło. Nie czułam się komfortowo, wchodząc z nią w dziwne pakty, nawet gdybym miała ograniczyć swoje nocne eskapady na drugie piętro. Zaczailiśmy się na Livię u stóp schodów prowadzących do wieży Gryffindoru. Wkroczyłam niejako na nieznany mi teren, bo mimo moich kumpelskich relacji z niektórymi Gryfonami, nie zapuszczaliśmy się nawzajem pod swoje dormitoria. Podobnie jak w okolicy tajnego przejścia do salonu Ślizgonów, tutaj również znajdowały się publiczne toalety i właśnie tam — za spiralną poręczą dokładnie naprzeciwko drzwi — przytuliliśmy się do ściany i nasłuchiwaliśmy ostrego, przyśpieszonego stukotu. 

Gra w rozpoznawanie kroków, w którą bawiliśmy się w przeszłości na wakacjach, przyniosła teraz niespodziewane korzyści. 

Dokonaliśmy zmasowanego, dwuosobowego ataku. Mój marny wzrost zrekompensowała masa Victora i sekundę po tym, jak Livia pojawiła się na korytarzu, została przez nas wciągnięta prosto do damskiej toalety. Przerażona odskoczyła w ciemność i zanim zapaliły się lampy, zderzyła się plecami z umywalką. 

— Auu! Co wy… zwariowaliście…? — wydusiła z siebie, z trudem łapiąc oddech. W pierwszej chwili wyglądała na rozwścieczoną, ale widok naszych poważnych, zaciętych twarzy musiał sprowadzić ją na ziemię, bo zapytała już dużo spokojniej: — Co was ugryzło? 

— Wiemy o Evgeniju — rzucił stanowczo Victor. — To znaczy… wiemy, że wiemy. 

— I uważamy, że postępujesz głupio — dodałam. 

Chyba się zmieszała, bo poruszyła się nerwowo, patrząc rozbieganym wzrokiem to na mnie, to na brata, usta zadrżały jej, jak gdyby miała zamiar powiedzieć coś na swoją obronę, lecz nagle pobladła twarz siostry stężała, czoło wyprasowało się, a oczy nabrały takiej surowości, jakiej jeszcze u niej nie widziałam. 

— Nie prosiłam was o opinię — oznajmiła, prostując się — tylko o dyskrecję. I tak to jest o coś was prosić. Właśnie TACY jesteście. Skoro już sobie nawzajem wszystko wygadaliście, to chociaż bądźcie tak mili i zachowajcie to dla siebie, jasne? 

Przygotowując się na to spotkanie, nie byłam ani trochę zestresowana, ale w tym momencie doświadczyłam nieprzyjemnego tąpnięcia w żołądku, takiego, jakie czuje się wtedy, kiedy rozmowa, na której nam zależy, idzie nie w tym kierunku, w którym się zakłada. Popatrzyliśmy na siebie z Victorem i zdałam sobie sprawę, że on również był zbity z tropu. 

— Ale… — Zawahał się. — My nikomu nie zamierzaliśmy tego rozpowiadać, po prostu domyśliliśmy się… 

Urwał, więc postanowiłam go wesprzeć. 

— I chcieliśmy ci powiedzieć, że nikt nie pomyśli, że jesteś jakąś zdrajczynią, bo umawiasz się z kimś spoza Hogwartu. A jeśli tak, to jebać takich przyja… 

— Dobra, dobra — przerwała mi rozdrażniona. — Zachowajcie te swoje mądrości dla siebie i nie wtrącajcie się, co? 

Roztrąciła nas brutalnie ramionami i wymaszerowała z łazienki, trzaskając drzwiami. Miniaturowa ikona z gryfem w spódniczce zawieszona tuż pod okrągłym okienkiem tańczyła radośnie, szczerząc kły w idiotycznym uśmieszku, wyśmiewając nasze niepowodzenie. Spojrzałam na Vipiego, który odetchnął zrezygnowany i klapnął na zamkniętym sedesie w otwartej kabinie. 

— I co teraz? 

Wzruszyłam ramionami, choć w środku wszystkie wnętrzności krzyczały niezadowolone po tym niesprawiedliwym traktowaniu. W głowie na eliksirach ta rozmowa miała zdecydowanie inny przebieg, a na końcu Livia uśmiechała się z wdzięcznością i dziękowała za zapewnienie, że zawsze przy niej będziemy. 

No tak, zapomniałam, że to przecież Livia. 

— Nic. Jeżeli chce się obcałowywać z tym kolesiem po kanciapach, to niech sobie żyje w oblężonej twierdzy, na zdrowie — mruknęłam. Teraz mnie powoli zaczęła się udzielać jej złość. — Najwyżej wpadną na nas, jak będziemy szlachtować utopce. 

— I bardzo dobrze — podsumował. 

Rozeszliśmy się w milczeniu, każde pogrążone we własnych myślach. Czułam się dziwnie zmieszana po tej rozmowie — jakby siostra po części miała rację. Może i wtrąciliśmy się w sprawę z Evgenijem, ale czy ona na bieżąco nie wtrącała się w nasze życia? Miała pretensję o zerwaną umowę ze Spellphonium, odgrażała się, że doniesie rodzicom o fajkach i szlabanach i za każdym razem padał ten sam argument: jestem starsza. Miałam ochotę się komuś wygadać, ale Sapphire zniknęła zaraz po lekcjach, a Barty był ostatnią osobą, z którą chciałam poruszać ten temat. 

Dziecinny temat. 

Dużo zyskałam na spędzaniu czasu w jego towarzystwie. Dzięki niemu potrafiłam już zmuszać koty do podkradania drobnych przedmiotów z torby Pansy Parkinson, miał ogromną wiedzę z wielu tematów, pomagał mi przy pisaniu esejów i był jak chodząca encyklopedia, ale nie chodziło tylko o same korzyści. Po prostu lubiłam go. Nawet w tych nudziarsko-sztywniackich momentach i w przebraniu Moody’ego. Naprawdę go lubiłam i bardzo chciałam, żeby nareszcie przestał widzieć we mnie tego dzieciaka, jak czasami zdarzało mu się do mnie zwracać. 

Wyrzuciłam Livię z głowy dopiero trzy godziny później, kiedy przed kolacją zaczęłam pakować się na sesję. W pośpiechu przewalałam kufer w poszukiwaniu notatek, które sporządziłam sobie specjalnie na to spotkanie, kiedy na korytarzu rozległy się znajome przyśpieszone kroki, a chwilę później do sypialni wparowała Sapphire. Zanim ją zobaczyłam, poczułam ją — delikatną burzę, bardzo podobną do tej, z którą zetknęłam się podczas mojej nocnej rozmowy z siostrą. Natychmiast wypuściłam z rąk pęk rulonów i przysiadłam na piętach, ale nie zdążyłam się nawet odezwać, bo uderzył mnie niespodziewany widok zaciśniętych ust i rozmazanego makijażu. 

Sapphire przypominała teraz wściekłą pandę. 

— Co się…? 

— Nie interesuj się! — warknęła, przecięła pokój jak strzała i zamknęła się w łazience, z której prawie natychmiast poleciał dźwięk szumu wody w umywalce. 

Zupełnie zdezorientowana klapnęłam z powrotem na podłodze. Byłam przyzwyczajona do melancholijnych stanów przyjaciółki, jej wieczornego wylegiwania się w łóżku, obojętnych min i irytującego pofukiwania, ale prawie nigdy nie pokazywała łez. Nie tak otwarcie. A teraz, gdy przebiegała obok, byłam przekonana, że skrzywiła się jak na moment przed płaczem. 

Notatki znalazłam dziesięć minut później i przez cały ten czas towarzyszyła mi cisza, a ja znów biłam się z myślami. Zapukać? Nie zapukać? Odejść? Nie, chyba nie wypadało. Kilka razy podchodziłam do drzwi i przykładałam ucho do dziurki od klucza, ale poza płynącą wodą nie usłyszałam niczego, nawet tłumionego szlochu. 

Z bijącym sercem zaryzykowałam. 

Zapukałam. 

Nic. Cisza. 

Westchnęłam i podobnie jak przy sprawie z Livią — nie pomogło. Najwidoczniej faktycznie miałam się nie interesować. 

Odwróciłam się i zostawiłam przyjaciółkę w spokoju, będąc prawie pewna, że i tym razem chodziło o jakieś składzikowe randki. 

 

~*~

 

Wracam na chwilę do betowania Siostrzenicy, bo 1) trwa NaNoWriMo, 2) jutro czeka mnie 12-godzinny maraton pisania (tak na wszelki wypadek, jakby podczas samego NaNo było mi za lekko). Zobaczymy, ile uda mi się napisać, ale celuję przynajmniej w jeden rozdział, a później się zobaczy. Wyjątkowo na tegoroczne NaNoWriMo nie miałam żadnej konkretnej historii do nadgonienia i w sumie po zeszłym i jeszcze poprzednim listopadowym wyzwaniu cenię sobie tę wolność.