Rozdział 306

         Tego ranka czuć było, że lato dobiega już końca, ustępując miejsca nadchodzącej jesieni. Niebo pokrywały szare i białe chmury, a wiatr był jeszcze chłodniejszy i bardziej nieprzyjemny. To dobrze, bo jeszcze tydzień pozostał do pierwszego września. Ostatnie dni wakacji zawsze mijały mi dość szybko. List z Hogwartu dostałam dopiero przy śniadaniu, a Snape’owi pogratulowałam stanowiska tuż po obiedzie, kiedy przyszedł do domu Malfoyów zabrać coś z ich salonu. Natychmiast podskoczyłam i rzuciłam mu się w ramiona.

- Tak się cieszę, że to ty – powiedziałam, przytulając się do niego. – Będziesz najlepszym dyrektorem, jakiego miał Hogwart. Głównie dlatego, że będziesz przymykał oczy na moje dziwactwa.

Pocałowałam go kilkakrotnie w zapadnięty policzek. Muszę przyznać, że tęskniłam za nim. Uwielbiałam Snape’a, zwłaszcza w szkole. Był najlepszym nauczycielem, jaki miał okazję mnie uczyć, nawet Voldemort nie potrafiłby tak do mnie dotrzeć. No… chyba, że używałby zaklęcia Avada kedavra zamiast szlabanów, wtedy mogłabym to rozważyć.

- Jestem naprawdę zaszczycony, że spotkał mnie taki… nie bójmy się powiedzieć awans. Czarny Pan bardzo docenił moje poświęcenie – odparł.

- Żartujesz? Uwielbia cię! Ma do ciebie pełne zaufanie, a jeśli on, to i ja. Dlatego nigdy bym ci nie wybaczyła, gdybyś go zdradził – powiedziała, patrząc uważnie w jego czarne, puste oczy. – Severusie, wiesz, że bardzo cię lubię i świat nie byłby taki sam, gdyby ciebie zabrakło.

Snape przytulił mnie jeszcze raz, po czym postawił z powrotem na podłodze. Oboje udaliśmy się do salonu. Siedziała tam jedynie Narcyza, dumna i chłodna oraz Draco, czytający jakąś książkę. Kiedy zobaczył Mistrza Eliksirów, tylko skinął lekko głową i powrócił do lektury.

- Draco, więcej szacunku! – skarciłam go. – To przecież twój pan dyrektor. Jestem taka dumna… Z początku miałam wątpliwości, ale kiedy teraz na to patrzę…

Spojrzałam z uwielbieniem na Severusa, który uśmiechnął się tylko, usiłując zachować skromność, ale dobrze wiedziałam, że jest zachwycony decyzją Lorda Voldemorta. Zakaszlał cicho, po czym zwrócił się do Narcyzy:

- Hmm, przyszedłem tu do Carrowów. Jeśli chcą pracować w Hogwarcie, muszą dostarczyć mi kilku informacji do akt. Nie chcę mieć bałaganu.

Blondynka rzuciła mi szybkie spojrzenie, po czym wstała i opuściła salon. Zajęłam jedno z krzeseł, nadal wpatrując się w Snape’a.

- Jak zamierzasz teraz zapanować nad uczniami? Wiadomo, większość będzie się bała, ale pewien procent… Ta cała śmieszna Gwardia Dumbledore’a. Będą się buntować, nie obraź się, ale nie byłeś zbyt lubianym nauczycielem, zwłaszcza wśród Gryfonów – odezwałam się.

- Nie musisz się o to martwić. Samo bycie Śmierciożercą dodaje ci grozy. A resztę śmiałków będzie się surowo karać. Dementorzy już patrolują Hogsmeade i błonia Hogwartu – odrzekł takim tonem, jakby mówił o jutrzejszym obiedzie.

Nadeszła Narcyza, prowadząc Amycusa. Skrzywiłam się trochę na jego widok. Nie przepadałam za jego osobą, ale w końcu było wielu Śmierciożerców, których nie lubiła. Oczywiście nigdy otwarcie nie powiedziałam Czarnemu Panu, które z jego sług mnie denerwuje, nie chciałam psuć atmosfery. Mistrz Eliksirów skinął na Carrow’a, po czym oboje wyszli. Westchnęłam ciężko.

- Wiesz, Draco… bardzo będę tęsknić za Hogwartem – mruknęłam. – Chyba nie pogodzę się z odejściem.

- No, ja też – przytaknął gorliwie Malfoy. – Dużo tam przeżyliśmy. Najpierw się nienawidziliśmy, potem… no. Ten rok będzie zupełnie inny.

- Dla nas będzie lepszy, Draco – dodałam. – Idę za chwilę na Pokątną zrobić zakupy. Zabierzesz się ze mną? Nienawidzę tych Śmierciożerców, którzy mnie chronią. Boję się, że to ja podczas ewentualnego ataku będę zmuszona ich ratować.

- No jasne, zaraz powiem Sapphire – poderwał się z fotela i ruszył w stronę kominka. Z uśmiechem patrzyłam, jak wrzuca do paleniska szczyptę proszku Fiuu, wkłada głowę w płomienie i rozmawia z dziewczyną. Może i zachowali się okropnie wobec mnie, ale skoro Draco ma być znów szczęśliwy i zapomni o mnie, to niech już sobie tam będą razem.

Przyglądałam się, jak Malfoy wyciąga głowę z kominka. Na jego twarzy widniał promienny uśmiech.

- Spotkamy się z nią w Dziurawym Kotle albo po drodze do Gringotta –oświadczył, otrzepując szatę z cieniutkiej warstwy sadzy, która na niej osiadła. – To co, idziemy?

- Jak chcesz – wstałam, po czym razem opuściliśmy salon. Ledwo położyłam rękę na mosiężnej gałce, w holu rozległ się tupot trzech par stóp, a moim oczom ukazali się zakapturzeni, zamaskowani Śmierciożercy. Już przywykłam do ich obecności, więc nic nie powiedziałam, ograniczyłam się jedynie do pretensjonalnego przewrócenia oczami. Jeden z nich natychmiast otworzył przede mną drzwi. Teleportowaliśmy się tuż za żelazną bramą wprost do Dziurawego Kotła.

Brakowało mi tej radosnej atmosfery towarzyszącej zakupom. W barze panowało nienaturalne wręcz milczenie. Ludzie siedzieli skupieni w małych grupkach, czuło się tu unoszący w powietrzu strach. Bez słowa przeszliśmy przez pomieszczenie i wyszliśmy na podwórko. Draco sprawił, że w murze pojawiło się przejście, przez które przedostaliśmy się na Pokątną. Bardzo różniła się od tej, którą widziałam po raz pierwszy wiele lat temu. Kilka okien sklepowych pozabijanych było deskami, do których przyklejono plakaty ze zdjęciem Pottera. Pojawiło się tu też mnóstwo nowych sklepów, w których sprzedawano przedmioty związane z czarną magią. Ludzi było całkiem dużo, jak zwykle, ale wszyscy przemykali przez uliczki z przerażeniem malującym się na zmęczonych tą wojną twarzach. W drzwiach niektórych domów siedzieli obszarpani żebracy, wyciągając błagalnie ręce w kierunku przechodniów i zapewniając, że są prawdziwymi czarodziejami. Nie o takim lepszym świecie marzyłam. Na widok tych jęczących szlam w sercu odezwała mi się tęsknota za starymi czasami. Może i musiałam ukrywać fakt, że byłam Śmierciożercą, ale kiedy wchodziło się na Pokątną, wszystko było takie… kolorowe! Radośni ludzie nie bali się o własne życie, a ja mogłam pójść wszędzie tam, gdzie chciałam. Żaden Śmierciożerca nie musiał mnie eskortować.

Gdzieś koło sklepu z truciznami zauważyliśmy Sapphire, która natychmiast do nas podbiegła. Była cała rozpromieniona, czego nie można było powiedzieć o mnie.

- Wszyscy się mnie boją, bo wiedzą, kim są moi rodzice – poinformowała nas i podeszła do Dracona, żeby pocałować go w policzek. – Podobają mi się te zmiany. Chodźmy najpierw Gringotta, muszę zabrać ze skarbca trochę złota.

Nic nie odpowiedziałam. Ruszyliśmy w stronę marmurowego gmachy. Mijaliśmy właśnie opustoszały, zabity deskami sklep Ollivandera, kiedy jeden z koczujących tam żebraków doskoczył Dio mnie, wymachując brudnymi pięściami i złorzecząc ochryple. Cofnęłam się gwałtownie, przerażona. Atak ze strony żebrzącego szlamy był dla mnie gorszym przeżyciem, niż gdyby napadli na mnie członkowie Zakonu Feniksa. Mężczyźni potraktowali go Cruciatusem, a kiedy cofnęli zaklęcie, odrzucili jego drżące ciało kopniakiem, gdzie upadł pod odrapaną ścianą budynku, dysząc ciężko.

Dotarliśmy do banku, a ja wciąż byłam roztrzęsiona po tej małej, nieszkodliwej napaści. Kiedy wspięliśmy się na sam szczyt schodów, przed drzwiami czekała na nas niespodzianka w postaci dwóch czarodziejów w średnim wieku. Oboje trzymali złote pręty i przyglądali nam się uważnie. Sapphire jako pierwsza dała się sprawdzić. Przejechali po jej ciele próbnikami tożsamości, ale nie wykryli żadnego przekrętu, więc wpuścili ją do środka. Tam samo zrobili z nami. Nie uskarżałam się, ponieważ wiedziałam, że były to podstawowe środki ostrożności.

Atmosfera w Banku wiele się nie zmieniła. Przy długim kontuarze siedziały gobliny, zapisując coś w wielkich, zakurzonych księgach rachunkowych, licząc stosu złotych monet i badając drogocenne kamienie. Podeszliśmy do jednego z nich, a Sapphire przemówiła:

- Chcielibyśmy wybrać złoto ze skarbca.

Goblin zmierzył nas podejrzliwym wzrokiem swoich czarnych, paciorkowatych oczu, po czym skinął na innego osobnika swego gatunku, który podetknął nam pod nos złotą tacę.

- Proszę o państwa różdżki – zwrócił się do nas.

- Ale po co? – zapytałam szybko.

- Jako dowód tożsamości.

Zerknęłam niepewnie na Dracona i Sapphire. Nie chciałam nikomu dawać do oglądania różdżki, którą miałam w kieszeni, a głównie dlatego, że nie była to moja różdżka. Czasami ja i Czarny Pan zamienialiśmy się różdżkami. Często czarowałam bez jej użycia, Voldemort zaś wolał swoją cisową, więc kiedy mi ją pożyczał, niemalże czułam jej wibrowanie. Była pełna mocy, jak… relikwia. Moja nie posiadała takiej siły. Śmierciożercy, Draco i Sapphire oddali posłusznie różdżki, ja jednak byłam nieugięta. Nie miałam pojęcia, że w Banku Gringotta teraz są przestrzegane tak ściśle wszelkie procedury. Nie chciałam chwalić się różdżką samego Lorda Voldemorta. Mimo że według wszystkich ludzi byłam niebezpieczna, podobnie jak mój wuj, ale byłam też osobą publiczną. Czarodzieje i czarownice byli do mojej obecności przyzwyczajeni, więc budziłam o wiele mniejszy lęk, a materialna rzecz należąca do Czarnego Pana musiała ich przerażać. Szybko podwinęłam lewy rękaw szaty i pokazałam goblinowi Mroczny Znak.

- To wystarczy? – zapytałam cicho. Zapadło niezręczne milczenie.

- Dobrze, idziemy – mruknął Malfoy i pociągnął mnie lekko w stronę wysokich drzwi.

Wsiedliśmy do niepewnie wyglądającego wózka, który natychmiast ruszył z miejsca. Draco co chwilę zerkał na mnie, ale nie ośmielił się o nic zapytać przy towarzyszącym nam goblinie. Na samym początku odwiedziliśmy skrytkę Sapphire, która była umiejscowiona najwyżej, następnie kryptę Malfoyów. Ta znajdowała się na tym samym piętrze, co moja i Lestrange’ów, tylko kilkanaście pomieszczeń dalej. Goblin przyłożył dłoń z długimi, smukłymi palcami do grubych, żelaznych drzwi, które otworzyły się z mechanicznym zgrzytem. Wśliznęłam się do środka, z pochodnia przytwierdzona do kamiennej ściany zapłonęła. Była to dość sporych rozmiarów komnata z półkami, na których poukładane były przeróżne kosztowne kielichy, wielkie broszki, szkatułki wypełnione różnokolorowymi kamieniami oraz fiolki i butelki migocących niczym drogocenne diamenty mikstur. Pod ścianą stała stara, lecz przepiękna, drewniana toaletka z wysokim, pękniętym zwierciadłem, na którego ramie wisiał sznur pereł. W kącie, poza stertami złota stała srebrna zbroja w koronie i pierścieniami wypełniającymi przyłbicę, na której widniały ślady zaschniętej krwi. O ścianę tuż za nią opierało się pół tuzina mieczy, a każdy miał rękojeść wysadzaną kamieniami o innym kolorze, błyszczącym złowrogo w półmroku.

- Sophie, dlaczego nie chciałaś pokazać tym goblinom swojej różdżki? – zapytał Draco, który właśnie wszedł za mną do mojego skarbca.

- Bo to nie jest moja różdżka – wyznałam, unosząc ją lekko, aby przenieść kilkanaście galeonów do sakiewki. – Od niedawna zamieniam się czasami z Czarnym Panem, a bardzo nie chcę, aby ktokolwiek poza nim i mną jej dotykał.

- Dlaczego? – wtrąciła się Sapphire, ale ja tylko wzruszyłam ramionami i wyciągnęłam dyskretnie z torby niepozorną, lecz bardzo dla mnie cenną książeczkę. Pamiętnik Syriusza był tutaj bezpieczniejszy. Schowałam go do pięknie rzeźbionej szuflady toaletki, a Killer dodała z podziwem: - No, no… Przybyło u ciebie sporo złota, pucharków… Myślisz, że za bilety na twój koncert ludzie płacą też czymś takim?

Podniosła z podłogi złoty widelec z bursztynową rączką i wrzuciła go na stos galeonów. Podeszła do półki w głębi krypty, przyglądając się uważnie niepozornej, złotej czarce.

- Gdzieś już widziałam takie coś – mruknęła i wyciągnęła rękę w jej stronę, ale ja ją uprzedziłam.

- Nie dotykaj tego.

Przycisnęłam zimne naczynie do piersi i odwróciła się do przyjaciółki plecami. Czarka zapulsowała gwałtownie, bo nieproszeni goście zakłócili jej spokój. Nie powinnam ich tutaj wpuszczać. Odłożyłam ją z powrotem na ciemny kąt półki i chwyciłam napełnioną złotem sakiewkę, którą szybko wcisnęłam do wnętrza torby. Poprawiłam nerwowo nagą czaszkę wysadzaną w magiczny sposób perłami i lśniącymi krwawo rubinami, spoczywającą w ramionach złotego posągu Buddy, aby jakoś wytłumaczyć mój gwałtowny ruch. Oj, jakże się gryzła owa rzeźba, spoczywająca w tym samym pomieszczeniu razem z wielkim, bursztynowym krzyżem wiszącym na ścianie i kilkunastoma perłowymi, diamentowymi i szmaragdowymi różańcami. O marmurowe popiersie Napoleona opierał się również obraz przedstawiający płaczącą namalowanymi szczerym złotem łzami Matkę Boską. Jej oczy zwrócone były w kierunku wysokiego, kamiennego sklepienia. Krypta ta należała do mojej rodziny już od wielu, bardzo wielu wieków, dlatego była piętrowa. Na górze mieściło się praktycznie całe złoto, srebrne sykle i brązowe knuty, które nie mogły się już zmieścić na dole. Na najniższych półkach leżały wymieszane z perłami i diamentami skrawki cennych materiałów i zwierzęcych skór. Dopiero teraz, przyglądając się temu całemu dobytkowi, zdałam sobie sprawę, jak bardzo jestem bogata. Nigdy jakoś nie zwracałam na to uwagi, a teraz ta świadomość przytłoczyła mnie. Poczułam swego rodzaju ulgę, kiedy sobie uzmysłowiłam, że dzielę tą kryptę z wujem. Nie potrafiłabym sobie poradzić z tak wielkim majątkiem. Tego nauczyli mnie Ghostowie przez te wszystkie lata mieszkania ze mną pod jednym dachem.

Ruszyłam szybko w stronę drzwi.

- Chodźmy, jeśli chcemy dziś wszystko kupić.

Opuściliśmy Bank Gringotta z ciężkimi sakiewkami. Najpierw udaliśmy się do Esów i Floresów, w końcu książki były najważniejsze. Spotkaliśmy tam kilku znajomych, ale nie zamieniliśmy z nimi ani słowa. Było już późno, a na niebie nie widać było ani jednego promienia słońca, więc zaczęło się szybko ściemniać. Kiedy wyciągnęłam listę rzeczy, które trzeba było na ten rok zakupić, zauważyłam, że nie widnieje na niej żadna książka, która potrzebna byłaby do nauki obrony przed czarną magią.

- Spójrzcie na to, każdy uczeń musi w tym roku chodzić na mugoloznastwo – odezwała się półgłosem Sapphire, kiedy staliśmy w kolejce, aby zapłacić za wybrane dzieła. Parsknęłam śmiechem. To wszystko zupełnie nie miało sensu. Niby Voldemort likwiduje mugoli, ale mimo to każe nam się o nich uczyć? Gdzie tu logika? Będę z nim musiała poważnie porozmawiać, kiedy tylko pojawi się we dworze Malfoyów.

- Głupota – mruknęłam. – Czarny Pan mi powiedział, że Amycus albo Alecto będą uczyć mugoloznastwa. Nie mam pojęcia, o co tutaj chodzi.

Wysypałam odliczone monety na wyciągnięte dłonie sprzedawcy, włożyłam do torby kupione podręczniki i odsunęłam się, aby Draco mógł zapłacić za swoje. Z tego, co napisane było na liście książek dla siódmoklasistów wynikało, że żaden nauczyciel nie odszedł ani nie został zwolniony. Udaliśmy się, aby uzupełnić nasze zapasy składników do tworzenia eliksirów, potem Malfoy stwierdził, że musi kupić nowe klipsy do miotły, więc udaliśmy się do sklepu miotlarskiego, a na sam koniec wstąpiliśmy do madame Malkin. Gdybym chciała, mogłabym ze starych szat zrobić nowe, ale gdzie tu przyjemność z wydawania pieniędzy?

- Kiedy sobie pomyślę, że za dziesięć miesięcy będziemy pisać najważniejsze egzaminy w naszym życiu, odechciewa mi się wracać do Hogwartu – stwierdził blondyn, kiedy jedna ze sprzedawczyń kończyła właśnie upinać na nim nową, czarną szatę.

- No tak, będą sprawdzać, czego nauczyliśmy się przez te siedem lat – mruknęłam. – Egzamin praktyczny zdam śpiewająco, ale teoretyczny… nie wiem, czy będzie mi się chciało uczyć, kiedy Snape jest dyrektorem. On mi zawsze odpuszcza, niestety.

- Strasznie jestem ciekawa, jak będzie traktował innych uczniów. Szkoda tylko, że już nie będzie uczył – dodała Sapphire. Jej szata była już gotowa i właśnie odliczała galeony, aby za nią zapłacić.

Zeskoczyłam ze stołka i również podeszłam do lady, na którą wysypałam kilka złotych monet. Nie odpowiedziałam na to, Barty powiedział mi kiedyś o czymś, co ma się wydarzyć w tym roku, ale nie chciałam, żeby sobie pomyślał, że nie można mi ufać, więc postanowiłam nic nikomu nie mówić. Musiałyśmy poczekać jeszcze kwadrans, aż szata Dracona będzie gotowa, po czym opuściliśmy sklep madame Malkin i ruszyliśmy w stronę Dziurawego Kotła. Postanowiliśmy użyć tym razem kominka, aby wrócić do dworu Malfoyów. Zbyt częsta teleportacja mi nie służyła, poza tym bezpieczniejszy był ogień i proszek Fiuu. Wskoczyłam w szmaragdowe płomienie, które wessały mnie niczym wielka rura. Kręciłam się tak długo, że zrobiło mi się niedobrze, więc musiałam zacisnąć powieki. Gwałtowne uderzenie stopami o palenisko spowodowało, że ugięły się pode mną kolana. Musiałam szybko się odsunąć, bo zaraz za mną pojawiła się Sapphire. Machnęłam różdżką, aby oczyścić swoje buty z sadzy i nie nanieść jej na piękny, perski dywan, który leżał rozciągniętym na marmurowej podłodze w salonie.

- Czy Czarny Pan był tutaj? – zapytałam Narcyzę, która siedziała na kanapie i czytała „Proroka Codziennego”. Uniosła leniwie wzrok i omiotła nim ostatniego Śmierciożercę, który wyskoczył z szmaragdowych płomieni.

- Niestety, od kiedy wyszliście na zakupy, nie było go tutaj – odparła. – Ale jeśli chcesz, powiem Lucjuszowi, żeby mu coś przekazał…

- Nie, nie trzeba. Niech mnie po prostu ktoś powiadomi, kiedy się tutaj zjawi.

Zabrałam swoje pakunki i udałam się czym prędzej na górę, gdzie zamknęłam się w swoim pokoju. Tego dnia czułam się jakoś dziwnie. Byłam zmęczona, ale i jakaś taka… niespokojna. Pragnęłam położyć się do łóżka i przespać ten napływ fatalnego humoru, który musiał mnie zaatakować akurat tego dnia. Napaść tego żebraka spowodowała, że poczułam się okropnie. Miałam takie poczucie, jakby to była moja wina, że się tak stoczyli, a to przecież nie ja wymyśliłam te wszystkie ustawy, przez które szlamy muszą teraz żyć w takiej nędzy.

Tak, ale przecież mogłabyś przekonać Voldemorta, żeby je zmienił.

Opadłam na łóżko i utkwiłam wzrok w suficie. To fakt, gdybym tylko chciała, mogłabym jakoś się wstawić za tymi ludźmi. Ale to przecież było nie po ślizgońsku! No i całym sercem byłam po stronie Czarnego Pana! Miałam jakiś kiepski dzień, to wszystko. Nie powinnam się przejmować takimi szumowinami, które plugawią tylko szlachetne rody czystej krwi czarodziejów swoim jestestwem.

         Około północy ktoś zapukał do drzwi mojego pokoju. Pomyślałam, że to może Narcyza stwierdziła, że należy mnie trochę pomęczyć prośbami, abym zeszła na kolację, ale nie. Okazało się, że był to sam Czarny Pan. Uśmiechnęłam się, kiedy podszedł do łóżka i położył się obok mnie.

- Jak się czujesz? Słyszałem, że jakaś szlama napadła na ciebie na Pokątnej. Nie martw się, już jest martwa – dawno nie słyszałam, by jego głos był tak łagodny.

- Zabiłeś tego faceta?

- Tak.

Sama nie wiem, co poczułam na tą wieść. Chyba raczej mnie to nie obeszło, nie mam pojęcia. Położyłam głowę na jego spoczywającym na poduszce przedramieniu i przytuliłam się do niego. Nie dlatego, że czułam się źle, nie. Po prostu teraz tego potrzebowałam.

- Od mojej wizyty na Pokątnej zastanawia mnie, dlaczego mugoloznastwo jest teraz obowiązkowe – odezwałam się, gładząc palcem wierzch jego kościstej, białej dłoni. Voldemort roześmiał się, jakby przypomniał mu się bardzo zabawny, dawno zapomniany dowcip.

- To ciekawa historia, a wpadła na to Bellatriks – odrzekł. – Lubimy zaskakiwać naszych wrogów, ale tym razem nie będzie to zwykłe mugoloznastwo. Alecto Carrow będzie uczyć nasze dzieci o mugolach, ale nie będzie kłamać, jak to czyniono przez wiele lat. Będzie mówić całą prawdę o tym, w jakim chlewie żyją, jak są nietolerancyjni wobec nas…

- Bellatriks to wymyśliła – powiedziałam głosem suchym i beznamiętnym, który sprawił, że uśmiech błąkający się na wargach Voldemorta nieco zbladł.

- Tak, a Severus to potwierdził. Bardzo mu się ten pomysł spodobał. A co?

Westchnęłam ciężko. To nie była dobra pora, a przede wszystkim miejsce na kolejną kłótnię, dlatego nic nie odpowiedziałam, ale poczułam się nagle odrzucona. Głupio zapragnęłam znaleźć się pomiędzy znajomymi ze szkoły, którzy nigdy nie robili niczego poza moimi plecami. Ujęłam podbródek wuja i pocałowałam go w usta. On natychmiast objął mnie ramieniem, drugą rękę zaś zacisnął na moim karku. Po jakiejś minucie odsunęłam od niego twarz, celowo unikając jego czerwonych, w tym momencie zatroskanych oczu.

- Nie lubię tego, kiedy bez przerwy próbujecie mnie chronić, niemalże wyłazicie ze skóry, abym nie dowiedziała się o pewnych sprawach, ale to i tak nic wam nie da, bo wcześniej czy później ktoś mi o tym i tak powie – mruknęłam. – Wiedziałeś na przykład, że dookoła mojej osoby wybuchło w Paryżu zamieszanie?

Twarz Voldemorta nie wyrażała teraz zupełnie nic oprócz najszczerszego zdumienia. Podniósł się na łokciu, myśląc usilnie, co mi na to odpowiedzieć.

- No tak, Armand poinformował mnie o tym… ale skąd ty o tym wiesz? Podobno miał ci nic nie mówić.

- I nie powiedział. Wiem to od kogoś innego. Chcę tylko odrobiny zaufania, co, wciąż się boisz, że cię zdradzę, jak to zrobiłam z Dumbledore’em? – zapytałam z pretensją w głosie.

- Nie, ależ skąd! Wiem, że nie zrobiłabyś mi tego… po prostu uznałem, że na niektóre rzeczy jesteś za młoda. Wiesz, może faktycznie czasami jest lepiej, kiedy traktuję cię jak zwyczajną osobę – odparł, próbując mnie uspokoić, ale uzyskał zupełnie odwrotny skutek, bo jego słowa tylko bardziej podniosły mi ciśnienie. – Chciałbym, żebyś miała łatwiejsze życie, niż ci wszyscy Śmierciożercy. No, nie denerwuj się już. Obiecuję, że nie będziemy przed tobą wszystkiego ukrywać.

Odgarnął mi włosy z twarzy i jeszcze raz pocałował mnie w usta. To przyrzeczenie było tyle warte dla mnie, co życie szlam dla Voldemorta, ale postanowiłam się już nie wykłócać. Jeszcze nadejdzie taki czas, kiedy może trochę podrosnę, że będą się liczyć z moim zdaniem.

~*~

I zaczynamy siódmą klasę. Będzie się tu działo o wiele więcej, bo nie jest nam zbyt dużo wiadome o tym, jak przebiegał ostatni rok w Hogwarcie, więc będę mogła trochę zaszaleć. Jak się podoba szablon? Taki „dodusiowy” xD Dobra, ja spadam oglądać „Pottera” na DVD, dedykacja dla Semirkowej :*